عید نوروز

 

         عید نوروزمبارک

                            نوزوزسال1395 برهمگان مبارک

نوروز اولین روز سال خورشیدی ایرانی برابر با اول فروردین ماه، جشن آغاز سال نوی ایرانی و یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران ایران باستان است.

خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز هم مردم مناطق مختلف فلات ایران، نوروز را جشن می‌گیرند. زمان برگزاری نوروز، در آغاز فصل بهار است که امروزه به آن برابری بهاری یا اکیونوس می‌گویند.

نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب می‌شود و در برخی دیگر از کشورها یعنی تاجیکستان، روسیه، قرقیزستان، قزاقستان، سوریه، کردستان، گرجستان، جمهوری آذربایجان، آلبانی، چین، تاجیکستان، ترکیه، ترکمنستان، هند، پاکستان و ازبکستان تعطیل رسمی است و مردمان آن جشن عید را برپا می‌کنند.

زمان نوروز

 

وضعیت تابش خورشید و برابری روز و شب در اعتدال بهاری

نوشتار(های) وابسته: مبنای محاسبه نوروز و اعتدال بهاری

جشن نوروز با تحویل سال یا لحظهٔ برابری اعتدال بهاری آغاز می‌شود؛ لحظه‌ای که خورشید در سیر ظاهری خود در ابتدای برج حمل، از استوای زمین گذشته و به شمال آسمان میل می‌کند.^[۱۷] در گاه‌شماری هجری خورشیدی، لحظه تحویل سال، تعیین کننده نخستین روز (هرمز روز یا اورمزد روز) از ماه فروردین است. چنانچه آغاز سال، قبل از ظهر و در نیمه اول شبانه روز تحویل شود، همانروز نوروز است و در صورتیکه تحویل سال بعد از ظهر باشد، فردای آن روز، نوروز است. نوروز در تقویم میلادی در بیشتر سالها با ۲۱ و گاه ۲۰ و بندرت ۲۲ مارس مطابقت دارد.^[۱۸]

در کشورهایی مانند ایران و افغانستان که گاه‌شماری هجری خورشیدی به کار برده می‌شود، نوروز، روز آغاز سال نو است. اما در کشورهای آسیای میانه و قفقاز، تقویم میلادی متداول است و نوروز به عنوان آغاز فصل بهار جشن گرفته می‌شود و روز آغاز سال محسوب نمی‌شود.^[۱۹]

واژهٔ نوروز

واژه نوروز، از فارسی میانه nwklwc (آوانویسی: nōgrōz) است که برگرفته از زبان اوستایی بوده. مورخان، معادل اوستایی آن را 𐬥𐬀𐬎𐬎𐬀𐬐𐬀 𐬭𐬀𐬊𐬗𐬀𐬵 navaka raocah حدس می‌زنند.^[۲۰]

امروزه در فارسی این واژه در دو معنی به‌کار می‌رود:^[۲۱]

۱) نوروز عام: روز آغاز اعتدال بهاری (برابری شب و روز) و آغاز سال نو ۲) نوروز خاص: روز ششم فروردین با نام «روز خرداد»

ایرانیان باستان از نوروز به عنوان «ناوا سرِدا» به معنی سال نو یاد می‌کردند. مردمان ایرانی آسیای میانه در دوره‌های سغدیان و خوارزمشاهیان، نوروز را نوسارد و نوسارجی، به معنای سال نو می‌نامیدند.^[۲۲]

در متن‌های گوناگون لاتین، بخش نخست واژه نوروز با املای No، Now، Nov وNew Naw و بخش دوم آن با املای Ruz، Rooz و Rouz نوشته شده‌است. در برخی از موارد، این دو بخش پشت سر هم و در برخی نیز با فاصله نوشته می‌شوند. در کشورهای مختلف تلفظ نوروز متفاوت است. در شهر لکنو هند که هر ساله نوروز برگزار می شودو هفته نامه‌ای هم با نام نوروز دارد آنرا بصورت Nauroz تلفظ می‌کنند که به تلفظ زبان دری نزدیک است. به باور احسان یارشاطر، بنیان‌گذار دانشنامه ایرانیکا، نگارش این واژه در الفبای لاتین با توجه به قواعد آواشناسی، به شکل Nowruz توصیه می‌شود (که البته وی تلفظ فارسی ایران را مبنا قرار داده است). این شکل از املای واژه نوروز، هم‌اکنون در نوشته‌های یونسکو و بسیاری از متون سیاسی به کار می‌رود.^[۲۳]

نوروز در فارسی میانه /no:g ro:z/ بوده است. در فارسی ایران این واژه به صورت [nou̯ɾu:z] (در گفتار عامیانه، [no:ɾu:z])، در فارسی افغانستان به صورت [næu̯ɾo:z] و در فارسی تاجیکی به صورت [næu̯ɾʉz] یا [næu̯ɾɵz] تلفظ می‌شود (تلفظ‌ها به آی‌پی‌ای هستند).

آیین‌های مختلف جشن‌های نوروز

نوروز مجموعه‌ای از جشن‌ها و مناسبت‌ها است. جشن‌های سال نو و یاجشن‌های نوروزی در ایران برنامه‌های متعددی دارد که ابتدا با چهارشنبه‌سوری شروع می‌شود. بعد از جشن چهارشنبه سوری آخرین پنجشنبه رفتن به مزار و آرامگاه تازه درگذشتگان است. سومین برنامه که بیشتر در خراسان جنوبی رایج است مراسم الفه است. این مراسم نیز در آرامگاه‌ها و قبرستان‌ها و یا مساجد برگزار می‌شود و بیشتر برای تکریم و احترام به مردگان است در این مراسم شیرینی و کیک‌های محلی (قطاب- نان شیری - گعک) به همراه سبزه در سفره گذاشته می‌شود.

پیشینه

منشأ و زمان پیدایش نوروز، به درستی معلوم نیست. برخی از روایت‌های تاریخی، آغاز نوروز را به بابلیان نسبت می‌دهد. بر طبق این روایت‌ها، رواج نوروز در ایران به سال ۵۳۸ (قبل از میلاد) یعنی زمان حمله کوروش بزرگ به بابل باز می‌گردد. همچنین در برخی از روایت‌ها، از زرتشت به‌عنوان بنیان‌گذار نوروز نام برده شده‌است.^[۲۴]

در اسطوره‌ها

 

سنگ‌نگاره‌ای در تخت جمشید که نمادی از نوروز زرتشتیان را نشان می‌دهد. در اعتدال بهاری در روز نخست نوروز، نیرو و توان شیر و گاو در حال نبرد برابر است. شیر نماد خورشید و گاو نماد زمین است.

در برخی از متن‌های کهن ایران از جمله شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری، جمشید و در برخی دیگر از متن‌ها، کیومرث به عنوان پایه‌گذار نوروز معرفی شده‌است.^[۲۵] پدیدآوری نوروز در شاهنامه، بدین گونه روایت شده‌است که: جم(یما) در حال گذشتن از آذربایجان، بر روی تخت جمشیدی ارگ جمشید در آنجا فرود آمد و با تاجی زرین بر روی تخت نشست با رسیدن نور خورشید به تاج زرین او، جهان نورانی شد و مردم شادمانی کردند و آن روز را روز نوو جم را جمشید نامیدند.^[۲۲] مهمترین چهره‌های اسطوره‌ای مانند جمشید، سیاوش و کیخسرو پیوندی نزدیک با نوروز دارند. نوروز روز پیروزی بزرگ جمشید بر دیوان است که نماد پلیدی‌هایی چون سرما، تاریکی، جهالت و خشونت بودند. عروج جمشید و عروج کیخسرو در این روز اتفاق افتاد که تفاسیر گوناگونی را به همراه دارد. در این روز جمشید جهان غیب را در جام جهان‌نما مشاهده کرد. همان جامی که در آن کیخسرو جای بیژن را مشاهده کرد و رستم را به دنبال او فرستاد. اما حکایت دگردیسی و بازآفرینی سیاوش، حکایتی ویژه است که با روایت‌هایی مانند آدونیس، پرسفون، ازیریس یا تمرز قابل‌مقایسه است.

در زمان سلسله هخامنشیان

کوروش بزرگ، نوروز را در سال ۵۳۸ (قبل از میلاد)، جشن ملی اعلام کرد. وی در این روز برنامه‌هایی برای ترفیع سربازان، پاکسازی مکان‌های همگانی و خانه‌های شخصی و بخشش محکومان اجرا می‌نمود.^[۲۶] این آیین‌ها در زمان دیگر پادشاهان هخامنشی نیز برگزار می‌شد. در زمان داریوش یکم، مراسم نوروز در تخت جمشید برگزار می‌شد. البته در سنگ‌نوشته‌های به‌جا مانده از دوران هخامنشیان، به‌طور مستقیم اشاره‌ای به برگزاری نوروز نشده‌است.^[۲۷] اما بررسی‌ها بر روی این سنگ‌نوشته‌ها نشان می‌دهد که هخامنشیان با جشن‌های نوروز آشنا بودند^[۲۸] و جشن نوروز را با شکوه برپا می‌کردند.^[۲۹][۳۰] شواهد نشان می‌دهد داریوش اول هخامنشی، به مناسبت نوروز سال ۴۱۶ (قبل از میلاد)، سکه‌ای از جنس طلا ضرب نمود که در یک سوی آن سربازی در حال تیراندازی نشان داده شده‌است.^{[۲۵].......................}

                                              ازویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزادآزاد                                                        

 

 

ا

‌ک^[

شعر درباره نوروز از سعدی شیرازی:

برآمد باد صبح و بوی نوروز                  به کام دوستان و بخت پیروز

مبارک بادت این سال و همه سال          همایون بادت این روز و همه روز

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

خیام نیشابوری:

بر چهره ی گل نسیم نوروز خوش است   

بر طرف چمن روی دل افروز خوش است

از دی که گذشت هر چه بگویی خوش نیست   خوش باش ومگو ز دی که امروزخوش است

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

شعر درباره نوروز از حافظ شیرازی:

ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی      از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی 

به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی     به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

شعری از نظامی گنجوی درباره بهار

بهاری داری از وی بر خور امروز          که هر فصلی نخواهد بود نوروز

گلی کو ، را نبوید ، آدمی زاد            چو هنگام خزان آید برد ، باد

 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

از استاد سخن سعدی شیرازی:

برخیز که می‌رود زمستان

بگشای در سرای بستان

نارنج و بنفشه بر طبق نه

منقل بگذار در شبستان

وین پرده بگوی تا به یک بار

زحمت ببرد ز پیش ایوان

برخیز که باد صبح نوروز

در باغچه می‌کند گل افشان

خاموشی بلبلان مشتاق

در موسم گل ندارد امکان

آواز دهل نهان نماند

در زیر گلیم عشق پنهان

بوی گل بامداد نوروز و آواز خوش هزاردستان

بس جامه فروختست و دستار بس خانه که سوختست

و دکان ما را سر دوست بر کنارست

آنک سر دشمنان و سندان

چشمی که به دوست برکند دوست

بر هم ننهد ز تیرباران سعدی چو به میوه می‌رسد دست سهلست جفای بوستانبان

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

شعری از نظامی گنجوی درباره بهار

بهاری داری از وی بر خور امروز       که هر فصلی نخواهد بود نوروز

گلی کو ، را نبوید ، آدمی زاد         چو هنگام خزان آید برد ، باد

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

از شهریار شعر ایران، استاد شهریار:

از همه سوی جهان جلوه او می بینم

جلوه اوست جهان کز همه سو می بینم

 چون به نوروز کند پیرهن از سبزه و گل

آن نگارین همه رنگ و همه بو می بینم

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

استاد شهریار:

ای وطن آمده بودم به سلام نوروز 

مگرم کوکب اقبال تو تابد پیروز

آمدم در پی آن کوکب آفاق افروز

لیک از این غمکده رفتم همه درد و همه سوز

 

 

سعید اردبیلی

 

   بزرگان وپیشکسوتان کوهنوردی ایران

        سعید اردبیلی

             سعید اردبیلی از کوهنوردان برجسته وفعال کوهنوردی ایرا ن دردهه ]پنجاه وشصت میباشد.

اوشروع کوهنوردی خودرا باسیدحسن نجفی شروع ودرادامه با فریون اسماعیل زاده کار کوهنوردیش به اوج خودرسید وپس از سالهای 1360 با فدراسیون کوهنوردی همکاری نمود.از صعود های ارشمند او اولین صعود زمستانی گرده المانیها در سال1363 بود ..اولین صعود زمستانی منشاد همراه بافریدون اسماعیل  زاده درزمستان1355.وصعودهای متعددی روی دیواره علم کوه .اجرای برنامه یک ماهه درمنطقم کوه همراه با دکتر وزیری استاد دانشگاه..عضو  تیمی که سنگ سماور علم کوه را رول کوبی نمودند..اجرای برنامه های متعدد خط الراسی وبخصوص حط الراس البرزو...فعالیت زیادی دربازدیدهای اولیه از غار کتله خور وتهیه کروکی این غارو......

در کل ایران صعودهای بسیار خوبی داشته.

  

 

 

                                                                     نعمت اخضری اسفند1394

 

خط الراس چهل نابالغان(گرین)

 

خط الراس چهل نابالغان(گرین)

رشته‌کوه گرین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

 

پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۳°۵۷′۳۳″ شمالی ۴۸°۲۸′۵۴″ شرقی / ۳۳.۹۵۹۱۷° شمالی ۴۸.۴۸۱۶۷° شرقی / 33.95917; 48.48167 رشته‌کوه گَرین یا گروس از رشته کوه‌های مهم غرب ایران است که در شمال استان لرستان قرار دارد. گرین از رشته کوه‌های بلند زاگرس است که در ادامه اشترانکوه قرار دارد و طول آن به بیش از ۱۸۰ کیلومتر می‌رسد. این رشته کوه در استان کرمانشاه به کوه‌های پرو و بیستون می‌پیوندد. ولاش با ۳۶۲۳ متر ارتفاع، در الشتر بلندترین قله این رشته کوه است.

قله‌های بلند آن شامل یال کبود در کوه چهل نابالغان، بازگیر و گاچال در، قله ۱۸ یال، سه کوزان و میش پرور در بروجرد و نیز قله ولاش در شمال الشتر است. دیگر قله‌ آن چهل تن واقع در الشتر می‌باشد^[۱].

گرین از غرب به دلفان، از شمال به نهاوند، از شرق به شهرستان بروجرد و از جنوب به شهرستان سلسله محدود می‌شود. گرین در گویش محلی گرّو garru یا garri و در زبان لکی گروین garvin نامیده می‌شود و یکی از کانون‌های آبگیر دائمی لرستان است که رودهای دز و گاماسیاب را تغذیه می‌کند. سرآب‌های فراوانی در پای این کوه وجود دارد و آب آشامیدنی نهاوند و بروجرد والشتر و نیز آب مورد نیاز کشاورزی دشت بزرگ نهاوند و سیلاخور دورود نیز از همین سرآب‌ها تأمین می‌شود. صعود به کوه گرین از طریق روستاهای غرب شهر بروجرد، جنوب نهاوند یا شمال الشتر امکان پذیر است. دهکده وراینه در پای این کوه قرار دارد و صعود به بلندترین قله این کوه یال کبود، از کنار سراب گاماسیاب صورت میگیرد همچنین دهکده ییلاقی ونایی در  پای این کوه قرار دارد. این کوه خرس، کفتار، گرگ و روباه دارد و در گذشته پلنگ نیز داشته‌است. بخش عظیم این کوه در جنوب نهاوند بوده و جلوه‌های زیبایی به این منطقه می‌دهد سرآب‌هایی مانند کهمان، گاماسیاب، گیان، فارسبان،کنگاور کهنه و ملوسانرشته کوه فرعی آردشان از این رشته کوه سرچشمه می‌گیرند.ضلع جنوبی کوه در شمال دشت الشتر قرار گرفته و رود کهمان از دامنه های گرین به دشت جاری می شود و نهایتا پس از یکی شدن با آب رود کشکان به سیمره رسیده که در خوزستان به نام کرخه ادامه می یابد. سراب گاماسیاب با آبیاری دشت نهاوند به کرمانشاه سرازیر می شود.این رشته کوه تقریبا تا اواخر مرداد ماه برف دارد البته داخل دره‌ها مدت و گرمای بیشتری برای ذوب برف این کوه لازم است.

از مرتفع‌ترین و زیباترین قله‌های این رشته کوه، قله ولاش است که مسیر صعود آن از روستای پرسک در شرق الشتر یا از ونایی و تیزه زن در بروجرد می‌باشد. مرتفعترین قله این رشته کوه، قله یال کبود میباشد.

                                                                                    اطلاعات اینترنتی است

---

 

رشته كوه چهل نابالغان نهاوند

عبور ازخط الراس – چهل نابالغان                                                      خرداد 1375

      يكشنبه 75/3/13

بهمراه هشت تن از كوهنوردان همدان آقايان سعيد اردبيلي – حميد چهاردولي – خليل عبد نيكوئي – علي مرادي و شهرام ميرزائي حسين غلامي  رجب امامي و جوادي ساعت 4 بعداز ظهر ازهمدان به ملاير و ازملاير به بروجرد درمحل ميدان شهداء ايستگاه ميني بوسهاي ده ونائي قرار دارد و دقيقاً در جلو بانك صادرات قرار دارد  بعداز مدتي انتظار ميني بوس وثاني رسيد ولي بعلت زيادي مسافران موفق به سوار شدن نشديم و منتظرميني بوس بعدي شديم ولي بعلت تاخير مجبور شديم دنبال وانت و يا سواري برويم و بالاخره با يك سواري پيكان عازم وثاني شديم مسير راه پراز باغات و قسمت زيادي ازمسير گردنه اي و خاكي بود وبعد ازحدود 45 دقيقه  به ده بزرگ وناني رسيديم و از آنجا بطرف پناهگاه كه درفاصله نيم ساعتي ده بود حركت كرديم و درتاريكي شب درنزديكي پناهگاه  و كنار رودخانه شب را بسر برديم .

دوشنبه 75/3/14

ساعت 6 صبح ازخواب بيدارشده بعد از صرف صبحانه ، ساعت 7 بطرف قله سه گر راه افتاديم قله سه گر را از دو طريق ميتوان صعود كرد:

الف) از طريق صخره اي و تيغه اي كه درجلو قرار گرفته است .

ب) از طريق ادامه مسير رودخانه و آخر رودخانه بطرف يال سمت راست و ما مسير دوم را انتخاب كرديم .

توضيحات : درجنوب ده وثاني قله بزرگ ميش پرور قراردارد و بسيار زيبا و برفي ميباشد و ارزش صعود دارد ولي اگر ما ميخواستيم اين قله را صعود كنيم بايد نزديك به يك روز براي آن وقت قرار ميداديم كه وقت ما اجازه نميداد .

در قسمت غرب ده وناني قله اي ديگر بنام ولاش قراردارد و آن هم ارزش صعود را دارد و در شمال قله ولاش و در قسمت غرب قله سه گر ( قله سه گر اولين قله مسير خط الراس ميباشد ) قله بسيار بزرگ خرگوشيناب با ارتفاع زيادي ازبيشتر مناطق رشته گوه گرين و چهل نابالغان خودنمائي ميكند و صعود آن كاملاً يك روز وقت ميبرد ما براي صعود قله سه گرمسير ادامه رودخانه را در نظر گرفته و بمدت 2 ساعت تا آخر رودخانه و نزديك گردنه راه رفتيم و در مسير چشمه هاي زيادي  داشت كه با توجه  به گرماي  سطح دره نوشيدن آنها بسيار خوب و مفرح بود .

از انتهاي رودخانه و نزديك گردنه مانند بسمت راست پيچيده و به دشتي رسيديم كه در شرق آن كوه سه گر قرارداشت اين دشت بسيار زيبا را طي كرده و قله سه گر را از مسير شمال غربي كه يك يال سنگي است صعود كرده و دو يا سه قله بنام سه گر وجود داشت مسير اين قله ازده وثاني تا قله از ساعت 7 صبح تا 11/45طول كشيد بعد از ان قله بازگير مسير خط الراس با زاويه اي بطرف شمال غربي ادامه پيدا ميكند و يك قوس را بايد طي بكند يكي دوقله كوچك را پشت سر گذاشته تا نزديك محلي كه مانند گردنه بوده رسيديم وقسمتي را كه از زير برفها آب جاري بود در نظر گرفته وبراي صرف نهار توقف نموديم (ساعت 1/30بعد ازظهر )

ساعت 2/45به راه ادامه داديم و بعد از عبور از روي يال ها به گردنه رسيديم و ادامه مسير كه بيشتر بطرف غرب ميرفت بعد از  عبورازچند قله كوچك و دو قله بلند كه همراه با سنگنوردي و عبور از تيغه هاي سنگي ساده بود ساعت 5/45 روي قله ديگري بوديم كه بعداً نام آن را پرس و جو كرديم كوه ورخاش نام داشت و روي نقشه هم بنام درخاش با ارتفاع 3623 متر نشان داده شده است . باز هم در قسمت غرب قله ورخاش قله ديگري بطرف غرب وجود داشت و يك مسير فرعي بود كه صعود آن هم خالي از لطف نبود ( و در واقع بايد صعود شود) و ما وقت صعود را نداشتيم از اينجا مسير بطرف مشرق و شمال شرقي ادامه پيدا ميكند . در زير قله ورخاش يك ميدان بسيار بزرگ و جالب وجود داشت كه محل چادرنشين ها بود و جاي بسيار مناسبي براي شب ماني بود از قله از روي برفها با اسكي پاتي پايين آمده و ظرف مدت 15 دقيقه به محل مذكور رسيده و با توجه به آبي كه در محل وجود داشت شب خوبي را بعد ازيك روزكوهنوردي خوب بسر برديم . ضمناَ در اين روز باد مي وزيد كه در اواخر مسير خسته كننده بود ولي اگر شدت بادكم بود براي گرمي هوا بسيار مناسب بود وباعث خنكي ميشد و بخصوص كه دراين مسير طولاني حرارت بدن بالا ميرف

سه شنبه : 75/3/15

ساعت 7/15 ازمحلي كه شب مانده بوديم حركت كرديم پس از 10 دقيقه به گردنه رسيديم و قله هائي را كه درمسير  شرق  شمال گردنه بود صعود كرديم درمسير دوقله قابل توجه وجود داشت كه  سنگي بود در سمت شمال اين قله ها يك دره عميق بسيار زيبا خودنمائي ميكرد و يك نفر ازدوستان پيشنهاد كرد كه به كف دره برويم ولي منظور ما صعود قله ها هرچند كه كوچك باشد و درمسير خط الراس باشد بود . بعد از صعود دو قله به ميدان بزرگي رسيديم كه محل ييلاق و چادر عشاير بود و زيبا و ديدني ساعت 9/30بعد از كمي استراحت بطرف يال شرقي رفته و راه را ادامه داده تابه قله بازگير رسيديم درحاليكه باد شديدي مي وزيد ساعت 10 صبح روي قله بازگير بوديم مسير را ادامه داده چند قله كوچك و بزرگ را درمسير خط الراس صعود كرده و ازجمله قله دوم بازگير ساعت (11/30) و از آنجا بطرف گردنه اي كه شروع خط الراس يال كبود بود . حركت كرديم قبل از رسيدن به گردنه ساعت 12/45با كوهنوردان نهاوند روبرو شده و بعد از كمي صحبت و پرسيدن نام قله ها كه آنها هم آگاهي زيادي نداشتند از آنها جدا شده و در محلي كه از برفها آب جاري بود براي صرف نهار توقف نموديم در حاليكه باد خيلي اذيت ميكرد ساعت 1/45دقيقه بطرف گردنه حركت كرديم و ساعت 42/45درگردنه بوديم و يك راه هم ازكف دره مجاور و از روي برفها بطرف گردنه مي رفت كه آن هم جالب بود از گردنه يك راه مالرو بطرف يال كبود ميرود ما درست از روي يال حركت كرده و شدت باد بسيار زياد بود و دو قله درمسير را صعود كرديم كه قسمتي ازمسير سنگي بود ساعت 4/15 روي قله دوم بوديم درجلو ما چند قله برفي ديگر هم وجود داشت و بنظر ميرسيد كه يال كبود باشند ساعت 5/45 به قله اول رسيديم و ساعت 6/15 بعد از ظهر روي قله اصلي يال كبود بوديم درسمت شرق ما دشت گل زرد و پناهگاه (جان پناه ) و درسمت غرب دره بزرگ و بسيار زيبايي  قرارداشت كه بطرف الشتر ميرفت و مسير آن درخت زار جنگلي و سرسبز و پرآب بود .

 امروز فعاليت خوبي داشتيم و در فكر بوديم يك جاي  خوب راكه هم آب داشته باشد و هم ازباد مصون باشد پيدا بكنيم و لازم بود كه شب را استراحت خوبي داشته باشيم و براي اين منظور مجبور شديم از يال منتهي به قله يال كبود كه بطرف جان پناه سرازير ميشود پايين برويم بعد از سرازير شدن ازيك قسمت به يك منطقه برفي رسيديم كه پايين آن جان پناه سنگي كوچكي مشاهده شد كه روي آن از شيرواني پوشده شده بود مسير را اسكي پاتي رفته تابه جان پناه رسيديم كه محل مناسبي براي شب خوابيدن بود.

چهارشنبه 16/3/74:

 ساعت 7 صبح مجدداً بطرف قله يال كبود حركت كرديم و مسير روي برفها و يخچالها خطرناك بود بناچار به قله بال كبود رفتيم كه حدود يك ساعت وقت گرفت ازيال كبود يك قله سنگي بزرگي درمسير ما بود بعد ازعبور از تيغه ها و سوزنيها اين قله زيبا را صعود كرديم و مجدداً يك يا دو قله ديگر را صعود كرده تا به يك  قله ديواره اي و صخره اي رسيديم از روي يال ها به قله آن رفته و مجدداً يك قله ديگر را درمسير صعود كرده تابه قله چهل نابالغان رسيديم كه آثار سنگ چين و قبرها و كندوكاو هاي انجام شده روي قله (حفاري ) مشاهده ميشد .

ساعت 12/15روي قله بوديم بعد ازكمي استراحت تختي روي قله را ادامه داده به يك يخچال بسيار زيبا و يك چال پرآب رسيديم و ازآنجا مسير را بطرف گردنه نور ادامه داده و قسمتهاي زيادي را از روي برفها اسكي پاتي رفته كه بسيار جالب بود و سپس ازمسير تپه ها ي خاكي و سنگي به كف  رودخانه كه درفاصله گردنه نور و سراب گاماساب بود پس از طي 2/5 تا3 ساعت رسيديم وپس از صرف نهار بطرف جاده رفته و عازم نهاوند و ملاير وهمدان شديم وساعت 30/9 بعد از ظهر درهمدان بوديم .

                                                                       نعمت اخضري    اسفند94

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بهترین فصل پیمایش کل خط الراس گرین  فصل بهار خردادماه 

 

صعود زمستانی کل خط الراس اشترانکوه

پیمایش زمستانی کل خط الراس اشترانکوه

                                     

 

 

 

پیمایش زمستانی کل خط الراس اشترانکوه

گزارش مختصر پیمایش  زمستانی کل خط الراس اشترانکوه این پیمایش توسط کوهنوردان همدان آقایان امیر پاینده. محسن طهمورثی وسعید دینی بطور مستقل وبدون هیچ اسپانسر وپشتیبانی از بخش دولتی وخصوصی اجرا شد. وگزارش اولیه بصورت مختصروجهت اطلاع عموم تهیه وبعدا گزارش کامل ومستند همراه با عکس های زیاد تقدیم مراجع کشوری جهت اقدامات بعدی داده خواهدشد.

گزارش روزانه

روز یکشنبه.10بهمن1394

 ساعت4صبح با آزانس ازهمدان حرکت کرده وپس ازرسیدن به شهر درود  باماشین به سرچشمه  رفته

وساعت 8صبح کوله هارا بسته واز گردنه پنبه کار مسیر را از روبروی دکل شروع به صعود کردیم..ساعت 4 بعداز ظهر در زیر قله گل گل چادررا بر پا کرده ومستقر شدیم.وهنگام شب مقداری برف برای مصرف روز بعد اب کرده وخوابیدیم.

روز دوشنبه 11بهمن1394

  پس از صرف صبحانه  وجمع کردن چادر وبستن کوله ها  ساعت 7/30 صبح صعود را شروع کردیم که40دقیقه تا قله گل گل طول کشید .قله گل گل اولین قله اصلی خط الراس بوده وپیش از ان وبعداز آن قله های فرعی زیادی وجود دارد که ما بیشتر نام قله های اصلی را میبریم .مثلا  قله ممبران قبل از قله سنبران که در مسیر خط الراس قرار دارد.ولی لزومی ندارد که نام برده شود..مسیر  صخره ای وتیغه ای ویال های پربرف بود.سمت دریاچه گهر سفد وپربرف وسمت چال کبود نقاب برفی وخطر ناک ووقت گیر وباید خیلی با دقت واحتیاط حرکت کرد وکوله های سنگین هم بر سختی کار می افزو . پس از عبور از قله گل گهر بازهم ساعت 4 بعداز ظهر وقبل از قله سنبران چادررا برپا واطراق کردیم واستراحت وصرف شام وتهیه اب وخواب.

روز سه شنبه 12 بهمن 1394

امروزهوا ابری وکمی بوران بود.ساعت 8صبح حرکت کردیم نزدیک ساعت 9 قله سنبران بودیم پس از عکاسی بطرق کوله لایوحرکت واز مسیر تیغه ای بطرق قله میرزایی حرکت وطبق برنامه هر روز  ساعت 4 یعداز ظهر در زیر تیغه های فیالسون چادر را برپا کردیم و...

روز چهارشنبه شنبه 13 بهمن 1394

ساعت   7/30  صبح حرکت کرده وازمسبر تیغه ها قله های قیالسون را عبور کرده تابه قله لگه رسیدیم.وبعداز قله لگه چادررا برپا کردیم.

روز پنجشنبه 14بهمن 1394

.امروز قله سراب شاه نخت را عبور کرده ودر زیر سوزنی های مهرجمال چادر را برپا کردیم....... 

     روز جمعه  15بهمن 1394

ساعت 7/40صبح حرکت کردیم امروز پباره دره تخت راعبور کردیم  این مسیر سخت وتیغه ای بود پس از صعود پیاره کمندون بطرف قله ازنادر راه افتاده قله از نادر را صعود وبطرف تخت شاه حرکت وساعت 5 یعداز از ظهر درگردنه بین ازنادر وتخت شاه (شاکول) چادر را برپا کردیم  

 

 

روز شنبه16 بهمن 1394روز یکشنبه17 بهمن 1394

امروز هوا با باد وبوران وکولاک وسرمای 15 درجه زیر صفر وباد60و70کبلومتر همراه بود و وپس از یک ساعت حرکت بناچار چادر زده و زمین گیر شده وروز خسته کننده ای را بسر بردیم.

روز دوشنبه18 بهمن 1394

امروز هم هواهمچنان خراب همانند روز قبل بود ودر چادرماندیم.

روز سه شنبه19 بهمن 1394 ساعت 7/10 صبح از زیر قله تخت شاه(شاکول) براه افتاده ساعت 9/15 صبح روی قله تخت شاه بودیم .مسیر را ادامه داده از قله ها فرعی عبور واز روی یال سنگی بطرف چال کول جنو  سرازیر وساعت 11/15 زیر تیغه های کول جنو بودیم. وپس از صرف تنقلات  بار هارا همانجا گذاشته وبرای اولین بار در برنامه سبک بار با وسایل فنی واز روی تیغه سنگی بطرف قله کول جنو صعود را ادامه دادیم.وساعت40/ر3 روی قله کول جنو اخرین قله معروف خط الراس بودیم وبسیار خوشحال از اتمام خط الراس وسپس با دقت زباد از قله فرود امدیم ودر قسمت پائین کول جنو دوفرود 25متری با طناب داشتیم. وساعت 5 بعداز ظهر در پائین کول جنو . سپس بطرف پناهگاه کول جنو .مسیر پر برف وخطرناک وبناچار از بالای برف ها واز زیر ریشه سنگها  با طناب پائین می امدیم. وبعلت تاریکی شب محل دقیق پناهگاه را نمیدانستیم ودر جائی در زیر پناهگاه وساعت 8 شب چادر را برپا کردیم.روزی طولانی وخسته کننده ولی پر از موفقیت را داشتیم. وامشب شب سختی راگذراندیم .

 

 

                                                         برگشت ازقله کول جنو

روز سه شنبه20 بهمن 1394 پس از صرف صبحانه مختصر وجمع اوری چادر وبستن کوله ها ساعت7 صبح بطرف کمندون سرازیر .ساعت 10صبح در روستای کمندون با استقبال  دوستانمان  اقایان یلفانی ونعمتی وپذیرائی انها با چای وکله وپاچه مواجه وپس از کمی استراحت بطرف همدان حرکت کرده وساعت 4/30 یعداز ظهر  در دروازه ملایر همدان با استقبال گرم وصمیمانه کوهنوردان همدان وبادسته گل وشیرینی وارد همدان شدیم

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

اخرین قله  کول جنو 

پس از پایان این صعود بزرگ ساعت 10 صبح روز چهارشنبه21م11م94 به کمندون رسیده وبا استقبال اقایان یلفانی ونعمتی مواجه وبه همدان بازگشتند و

ساعت 30م4 بعداز ظهر درمحل در وازه ملایر با استقبال گرم کوهنوردان وقهرمانان کوهنوردی همدان واردهمدان شده وبا گل وشیرینی تبریکات وخسته نباشید و..........روانه خانه وبازگشت به آغوش خانواده شدند.

     گزارش کامل این صعود در آینده نزدیک تقدیم جامعه کوهنوردی خواهد شد.

                                                                        نعمت اخضری 6م12م94  

   به یک توضیح در خصوص تردید در مورداولین صعود زمستانی توجه نمائید.

با سلام ودرود به اقای امیر بهرامی  درخصوص گزارش صعود اولین خط الراس اشترانکوه گزارش ارسالی رامطالعه کردم. در ان گزارش نوشته شده که  اول گل گل را صعود کرده بعد سنبران (قله گل گهر صعود نشده) دراخر برنامه از تخت شاه پائین امده تابه چال سیاه(پائین وزیر کول جنو رسیدیم ودنبال جان پناه کول جنو که بعلت مهی بودن جان چناه را پیدانکردند وبیواک و.....وروز یعد  از صعود اخرین قله (کول جنو) صرف نظروبه کمندون برگشتند.بنا براین انها صعودشان در اواخر زمستان وکامل نبوده وخودشان تلفنی اظهار داشتند قله کول جنورا برای تکمیل برنامه زمستان سال بعد صعود کردند .البته صعود انها بسیار ارزشمند وقابل تقدیر بوده است.اماصعود همدانیها درست در وسط زمستان وشروع از گردنه پنبه کار تا اخر کول جنو وکاملا مستند با عکس های جامع .که در اینده نزدیک گزارش ان داده خواهد شد.وبهر جهت اولین صعود یا دومین صعود یا سومین صعود  هچ اهمیتی ندارد واز بزرگی وعظمت کار کم نمیکند. واین خط الراس همانند الپ بوده وصعود زمستانی ان بسیار ارزنده  میباشد.من روی همه این کوهنوردن  خوب ایرانی را میبوسم  وبرایشان ارزوی موفقیت مینمایم.واز نظرات شما (امیراقا) تشکر میکنم. 

                                                                           نعمت اخضری

---

       باور کنیم کوههای ایران کمتر از آلپ وبعضی قله های هیمالیا نیست و.......

                               از صعود قله ها وخط الراس ها غفلت نکنیم

                                                                     

---