هیمالیانوردی چیست و چگونه می توانیم هیمالیانورد شویم؟

نقل از موج کوه

هیمالیانوردی، هنر و علم فتح قله‌های مرتفع جهان، یکی از مهیج‌ترین و چالش‌برانگیزترین فعالیت‌های کوهنوردی به شمار می‌آید. این رشته، که به دلیل شرایط سخت و خطرناک خود شهرت یافته است، توانایی جسمی و روحی کوهنوردان را به نهایت می‌رساند. از صعود به قله‌های باشکوه اورست و کی۲ گرفته تا فتح قله‌های کمتر شناخته‌شده، هیمالیانوردی به ترکیبی منحصر به فرد از قدرت، استقامت، و تکنیک‌های تخصصی نیاز دارد. در این سفرهای شگفت‌انگیز، کوهنوردان با طبیعتی خشن و بی‌رحم روبه‌رو می‌شوند که هر مرحله از صعود، داستانی از مبارزه و پیروزی را روایت می‌کند. در این مقاله به بررسی دقیق تری از اصطلاح هیمالیانوردی، چالش های این سبک از کوهنوردی و تاریخچه و دیگر مطالب مرتبط با این مقوله خواهیم پرداخت.

فهرست مطالب

• هیمالیانوردی چیست
• تاریخچه هیمالیانوردی
  • آغاز تلاش‌ها
  • دوره طلایی هیمالیانوردی
  • پیشرفت‌های بعدی و رکوردها
  • هیمالیانوردی مدرن
• مهم ترین چالش های کوهنوردی
  • 1. ارتفاع بالا و کمبود اکسیژن
  • 2. شرایط آب و هوایی سخت
  • 3. خطرات طبیعی
  • 4. خستگی و استرس روانی
  • 5. خطرات بهداشتی
  • 6. کمبود منابع و تجهیزات
  • 7. مسائل زیست‌محیطی
  • 8. محدودیت‌های فیزیکی و مهارتی
• چگونه می توانیم هیمالیانورد شویم؟
  • 1. شروع با کوهنوردی‌های پایه
  • 2. افزایش توانایی‌های فیزیکی و تکنیکی
  • 3. برنامه‌ریزی و آماده‌سازی
  • 4. صعود به قله‌های بالاتر
  • 5. همکاری با تیم‌های حرفه‌ای و راهنماها
  • 6. رعایت اصول ایمنی و بهداشتی
  • 7. ثبت نام و اخذ مجوزها
  • 8. تجربه و یادگیری مداوم
• جمع بندی

هیمالیانوردی چیست

هیمالیانوردی به معنای صعود به قلل مرتفع رشته‌کوه‌های هیمالیا است که در آسیا قرار دارند و بلندترین کوه‌های جهان، از جمله اورست (با ارتفاع ۸۸۴۸ متر)، را در خود جای داده‌اند. البته از این واژه در فرهنگ ما برای صعود به کلیه قلل بالای 7000 متری مانند قلل منطقه پامیر، تیان شان و قراقوروم نیز استفاده می شود. این فعالیت چالش‌برانگیز و پرمخاطره شامل تلاش برای فتح قله‌های مرتفع با استفاده از مهارت‌های کوهنوردی، تجهیزات پیشرفته، و آمادگی جسمانی و ذهنی بسیار بالا است.

هیمالیانوردی از اوایل قرن بیستم با تلاش‌های اولین کوهنوردان برای صعود به قله اورست آغاز شد و به تدریج به یکی از محبوب‌ترین و پرچالش‌ترین فعالیت‌های کوهنوردی در جهان تبدیل شده است. این رشته کوهنوردی با خطرات و چالش‌های فراوانی همراه است که شامل شرایط آب و هوایی غیرقابل پیش‌بینی، کمبود اکسیژن در ارتفاعات بالا، و مخاطرات طبیعی مانند بهمن و ریزش یخچال‌ها می‌شود. هیمالیانوردان علاوه بر مهارت‌های کوهنوردی، باید از تجهیزات پیشرفته‌ای مانند لباس‌های مخصوص، ابزارهای ایمنی، و تجهیزات اکسیژن برای مقابله با این چالش‌ها استفاده کنند.

جالب اینجاست که در اکثر زبانهای دیگر واژه معادل هیمالیانوردی وجود ندارد. البته در یکی از کشورهای صاحب سبک کوهنوردی یعنی لهستان کلمه “Himalaism” یا “Himalajizm” به معنای هیمالاییسم یا هیمالیانوردی استفاده می‌شود.

دسته‌بندی‌های محبوب موج‌کوه

لوازم کوهنوردیمشاهدهتجهیزات دویدنمشاهدهکوله‌پشتیمشاهدهکفش دویدنمشاهدهپوشاکمشاهدهکیسه‌خوابمشاهده

در زبان‌های دیگر، معمولاً از عباراتی مثل “climbing in the Himalayas” (انگلیسی) یا “escalada en el Himalaya” (اسپانیایی) استفاده می‌کنند تا به این فعالیت اشاره کنند. این عبارات به‌طور مستقیم به صعود یا کوهنوردی در منطقه هیمالیا اشاره دارند، اما واژه‌ی خاصی که دقیقاً معادل “هیمالیانوردی” باشد، در بسیاری از زبان‌ها وجود ندارد.

تاریخچه هیمالیانوردی

تاریخچه هیمالیانوردی به تلاش‌های انسان برای صعود به بلندترین قله‌های جهان در رشته‌کوه‌های هیمالیا بازمی‌گردد. این تلاش‌ها از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم آغاز شد و با گذشت زمان به یکی از مهم‌ترین و چالش‌برانگیزترین رشته‌های کوهنوردی در جهان تبدیل شد.

آغاز تلاش‌ها

اولین تلاش‌های ثبت‌شده برای صعود به قله‌های هیمالیا در دهه ۱۸۰۰ انجام شد، اما این تلاش‌ها به دلیل نبود لوازم کوهنوردی و تجهیزات مناسب و دانش کافی درباره ارتفاعات بالا، موفقیت‌آمیز نبودند. بریتانیایی‌ها از اولین کسانی بودند که به‌طور جدی به صعود قله اورست، بلندترین قله جهان، علاقه‌مند شدند.

دوره طلایی هیمالیانوردی

هیمالیانوردی به‌طور جدی در دهه ۱۹۲۰ آغاز شد. در این دوران، چندین اکسپدیشن بریتانیایی به اورست سازمان‌دهی شد، اما این تلاش‌ها نیز به دلیل شرایط سخت آب و هوایی و مشکلات فنی به موفقیت نرسیدند. از مشهورترین این تلاش ها می توان به تلاش سال 1924 اشاره کرد که طی آن جورج مالوری و اندرو ایروین حین تلاش برای صعود اورست از مسیر شمالی مفقود شدند.

در نهایت، در سال ۱۹۵۳، ادموند هیلاری از نیوزیلند و تنزینگ نورگی، شرپای نپالی، موفق شدند به‌عنوان اولین انسان‌ها به قله اورست صعود کنند. این موفقیت به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای ورزشی و ماجراجویانه قرن بیستم شناخته می‌شود و به هیمالیانوردی رسمیت و اعتبار جهانی بخشید.

پیشرفت‌های بعدی و رکوردها

پس از موفقیت هیلاری و نورگی، هیمالیانوردی به‌شدت مورد توجه کوهنوردان حرفه‌ای و ماجراجویان قرار گرفت. در دهه‌های 1950 و 1960 ، صعود به سایر قله‌های بلند هیمالیا مانند کانچن‌جونگا، لوتسه، و نانگاپاربات نیز انجام شد. این دوره به‌عنوان “دوره طلایی هیمالیانوردی” شناخته می‌شود.

هیمالیانوردی مدرن

در عصر حاضر، هیمالیانوردی همچنان به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های ورزشی و ماجراجویانه شناخته می‌شود. فناوری‌های جدید، تجهیزات پیشرفته‌تر، و روش‌های بهتر برای مدیریت خطرات، امکان صعود به قله‌های هیمالیا را برای تعداد بیشتری از کوهنوردان فراهم کرده است. البته همچنان مسیرهای نو و سخت بهترین کوهنوردان جهان را به چالش های فنی در این کوهستان ها دعوت می کنند.

مهم ترین چالش های کوهنوردی

توضیح دادن چالش‌های هیمالیانوردی با آمار و ارقام می‌تواند به درک بهتر این مخاطرات کمک کند. در ادامه به برخی از مهم‌ترین چالش‌ها همراه با آمار و ارقام مرتبط اشاره می‌شود:

لوازم کوهنوردی و کمپینگ

چادر، کوله‌پشتی، کیسه‌خواب، اجاق و همه ابزار برنامه‌های کوه و طبیعت.

مشاهده دسته

1. ارتفاع بالا و کمبود اکسیژن

• در ارتفاع بالای 8,000 متر، که به عنوان منطقه مرگ شناخته می‌شود، میزان اکسیژن موجود در هوا تقریباً به یک سوم مقدار آن در سطح دریا می‌رسد. به همین دلیل، تقریباً 32% از کوهنوردانی که تلاش می‌کنند قله‌هایی مانند اورست را بدون استفاده از کپسول اکسیژن صعود کنند با وجود آمادگی بالا، دچار مشکلات جدی مرتبط با کمبود اکسیژن می‌شوند.
• بر اساس مطالعات، حدود 40% از کوهنوردانی که به ارتفاعات بالاتر از 5,500 متر صعود می‌کنند، به نوعی از بیماری حاد ارتفاع مبتلا می‌شوند.

2. شرایط آب و هوایی سخت

• هر ساله حدود 30% از تلاش‌های صعود به قله اورست به دلیل شرایط نامساعد آب و هوایی لغو می‌شود.
• طوفان‌های شدید و ناگهانی در هیمالیا در طول سال‌های مختلف باعث مرگ بسیاری از کوهنوردان شده‌اند. به عنوان مثال، در سال 1996، یک طوفان ناگهانی در اورست منجر به مرگ 8 کوهنورد در یک روز شد.

3. خطرات طبیعی

• آمار نشان می‌دهد که در هر سال، به طور متوسط 5 تا 10 کوهنورد در اثر ریزش بهمن در مسیرهای صعود به قله‌های هیمالیا جان خود را از دست می‌دهند.
• در سال 2014، ریزش بهمن در اورست منجر به مرگ 16 شرپا شد که این حادثه به عنوان یکی از مرگبارترین حوادث تاریخ اورست شناخته می‌شود.

4. خستگی و استرس روانی

• حدود 60% از کوهنوردانی که به قله‌های بالای 8,000 متر صعود می‌کنند، گزارش داده‌اند که خستگی شدید و استرس روانی قابل‌توجهی را تجربه کرده‌اند. این وضعیت باعث کاهش تمرکز و افزایش خطرات مرتبط با تصمیم‌گیری نادرست می‌شود.

5. خطرات بهداشتی

• گزارش‌ها نشان می‌دهند که تقریباً 20% از کوهنوردانی که به ارتفاعات بالای 7,000 متر صعود می‌کنند، دچار مشکلات بهداشتی مانند سرمازدگی یا عفونت‌های ناشی از شرایط سخت محیطی می‌شوند.
• از هر 1,000 کوهنوردی که به قلل بلند صعود می‌کنند، تقریباً 2 نفر به دلیل مشکلات بهداشتی مرتبط با سرمازدگی یا کم‌آبی جان خود را از دست می‌دهند.

6. کمبود منابع و تجهیزات

• در برخی از قله‌های بلند هیمالیا، کوهنوردان به دلیل شرایط دشوار حمل و نقل و محدودیت‌های منابع، مجبور به صرفه‌جویی شدید در استفاده از مواد غذایی و سوخت می‌شوند. این مسئله می‌تواند خطرات جدی برای بقاء ایجاد کند.
• بیش از 15% از تلاش‌های صعود به قله‌های بالای 8,000 متر به دلیل کمبود تجهیزات یا منابع مناسب با شکست مواجه می‌شوند.

7. مسائل زیست‌محیطی

• آمارها نشان می‌دهد که سالانه بیش از 10 تن زباله در مسیرهای صعود به اورست باقی می‌ماند. این زباله‌ها شامل کپسول‌های اکسیژن خالی، تجهیزات کوهنوردی، و مواد غذایی هستند.
• تأثیرات زیست‌محیطی ناشی از تردد زیاد کوهنوردان در هیمالیا باعث کاهش کیفیت آب و تخریب زیستگاه‌های طبیعی در برخی مناطق شده است.

8. محدودیت‌های فیزیکی و مهارتی

• بر اساس تحقیقات، بیش از 25% از کوهنوردانی که به قله‌های بلند هیمالیا صعود می‌کنند، به دلیل نداشتن آمادگی جسمانی کافی یا عدم تجربه کافی دچار مشکلات جدی می‌شوند که گاهی منجر به توقف صعود یا بازگشت به پایه می‌شود.
• در دهه گذشته، نزدیک به 15% از مرگ‌های مرتبط با هیمالیانوردی به دلیل اشتباهات فنی یا عدم مهارت کافی در مواجهه با شرایط دشوار رخ داده است.

این آمار و ارقام نشان‌دهنده چالش‌های بسیار سخت و خطرناک هیمالیانوردی است که تنها با آمادگی کامل جسمانی، روانی و تجهیزات مناسب می‌توان به موفقیت دست یافت.

چگونه می توانیم هیمالیانورد شویم؟

برای تبدیل شدن به یک هیمالیانورد ماهر، نیاز به برنامه‌ریزی دقیق، آماده‌سازی فیزیکی و روانی، و کسب تجربه در کوهنوردی در ارتفاعات بالا است. در اینجا مراحل کلیدی برای تبدیل شدن به هیمالیانورد آورده شده است:

1. شروع با کوهنوردی‌های پایه

• آموزش‌های اولیه: شروع با دوره‌های آموزشی در زمینه کوهنوردی، از جمله تکنیک‌های پایه و استفاده از تجهیزات.
• صعود به قله‌های کوچک‌تر: تجربه در صعود قله‌های کوچک‌تر و متوسط برای کسب مهارت و اعتماد به نفس.
• صعود به قلل مرتفع ایران در فصل زمستان و کسب تجربه در برف و یخ و مسیرهای فنی

2. افزایش توانایی‌های فیزیکی و تکنیکی

• تمرینات منظم: برنامه‌ریزی تمرینات فیزیکی شامل کوهنوردی‌های طولانی، دویدن، و تمرینات قدرتی.
• آموزش فنی: یادگیری تکنیک‌های پیشرفته کوهنوردی، از جمله صعود بر روی یخ و برف و استفاده از تجهیزات فنی.
• تمرین در شرایط مشابه: شبیه‌سازی شرایط هیمالیایی در تمرینات، مانند کوهنوردی در ارتفاعات بالا.

3. برنامه‌ریزی و آماده‌سازی

• تحقیق درباره مسیرها: مطالعه درباره قله‌ها و مسیرهای هیمالیا، و انتخاب مسیر مناسب با سطح تجربه.
• آماده‌سازی تجهیزات و لوازم کوهنوردی: خرید و آماده‌سازی تجهیزات تخصصی برای هیمالیانوردی، از جمله پوتین‌ها، کاپشن کوهنوردی، و تجهیزات ایمنی.
• آماده‌سازی فیزیکی و ذهنی: بهبود آمادگی جسمانی و روانی برای شرایط سخت و ارتفاعات بالا.
• کسب منابع مالی: از طرق مختلف مانند اسپارنسرشیب، پس انداز و ….

4. صعود به قله‌های بالاتر

• صعود به قله‌های مرتفع‌تر: پس از کسب تجربه در قله‌های کوچکتر، برنامه‌ریزی برای صعود به قله‌های بالاتر مانند هفت هزارمتری های نسبتا آسان تر.
• مدیریت خطرات: یادگیری نحوه مدیریت خطرات و شرایط اضطراری، از جمله مشکلات بهداشتی و تغییرات آب و هوایی.

5. همکاری با تیم‌های حرفه‌ای و راهنماها

• پیوستن به باشگاه ها و تیم‌های کوهنوردی: همکاری با تیم‌های حرفه‌ای و استخدام راهنماهای مجرب برای صعود به قله‌های بزرگ.
• پیمایش با راهنما: استفاده از راهنماهای محلی و متخصصین برای بهبود ایمنی و موفقیت در صعود.

6. رعایت اصول ایمنی و بهداشتی

• پیشگیری از بیماری‌های ارتفاع: یادگیری و رعایت اصول پیشگیری از بیماری‌های مرتبط با ارتفاع مانند بیماری ارتفاع حاد (AMS).
• توجه به تغذیه و آب: تأمین مواد غذایی و آب کافی برای حفظ انرژی و سلامت در طول صعود.

7. ثبت نام و اخذ مجوزها

• مجوزها و مدارک: اطمینان از دریافت مجوزهای لازم برای صعود به قله‌های خاص و ثبت‌نام در سازمان‌های مربوطه.
• اطلاع‌رسانی به مراجع مربوطه: اطلاع دادن به مراجع مربوطه درباره برنامه صعود و وضعیت تیم.

8. تجربه و یادگیری مداوم

• مشارکت در صعودهای بین‌المللی: شرکت در صعودهای بین‌المللی برای کسب تجربه و ارتقاء مهارت‌ها.
• به‌روز بودن: پیگیری جدیدترین تکنیک‌ها، تجهیزات، و تحقیقات در زمینه هیمالیانوردی.

با پیروی از این مراحل و کسب تجربه و آمادگی لازم، می‌توانید به یک هیمالیانورد ماهر تبدیل شوید و به صعود به قله‌های بزرگ هیمالیا بپردازید.

جمع بندی

هیمالیانوردی، با پیچیدگی‌ها و چالش‌های منحصر به فرد خود، یکی از هیجان‌انگیزترین و دشوارترین فعالیت‌های کوهنوردی است. این ورزش به ترکیب ویژه‌ای از مهارت‌های فنی، آمادگی جسمانی، و استقامت روانی نیاز دارد که برای موفقیت در صعود به قله‌های عظیم هیمالیا ضروری است. از آموزش‌های اولیه و افزایش توانایی‌های فیزیکی گرفته تا برنامه‌ریزی دقیق و آمادگی برای شرایط سخت، هر مرحله از این مسیر نیازمند تلاش و تمرکز است. با درک تاریخچه، تجهیزات، و چالش‌های این ورزش، می‌توانیم به درک بهتری از فرآیند هیمالیانوردی دست یابیم و به طور مؤثر برای صعود به قله‌های بزرگ برنامه‌ریزی کنیم.

گرذهمائی پیشکسوتان کوهنوردی همدان.

جلسه همفکری برای راه اندازی صندوق تعاون کوهنوردان همدان که در گردهمایی فروردین ماه پيشکسوتان کوهنوردی همدان مطرح وبا استقبال کوهنوردان وبخصوص خیرین کوه مواجه ومورد پیگیری قرار گرفت ساعت ۵بعدازظهر روز یکشنبه ۱۲ خرداد.درسالن اجتماعات هییت کوهنوردی برگزار گردید. ودر ابتدا اقای اخضری مسول کمیته پیشکسوتان ضمن خوشامدگویی به حضار درجلسه توضیحاتی دراین خصوص واستقبال خوبی که از امر خیر راه اندازی صندوق تعاون کوهنوردان همدان بعمل امده ودوستان زیادی درهمدان و تهران حمایت خودرا اعلام نموده اند.خواستار همفکری درخصوص تعیین هدف وبرنامه وچهارچوب نحوه دریافت ها وپرداخت ها وضوابط کاری ومقررات شدند.ودراین رابطه همه حاضرین در جلسه نظرات خودرا اعلام نمودند که نتایج آن بشرح زیر میباشد. ۱ .موافقت همه حاضرین در درجلسه با فعال شدن صندوق. ۲.لزوم تعیین هییت موسس وهییت مدیره یا هییت اجرایی ازکوهنوردان خیروخوشنام.. ۳. تهیه اساسنامه با استفاده از الگوهای مشابه. ۴ .تاکید بر لزوم نهادینه شدن بخشش و گذشت. ۵. تعیین نحوه پرداخت ها دراساسنامه درمواردخیلی ضروری وبروز مشکلات برای کوهنوردان بصورت وام برای درمان. قرض‌الحسنه. یا کمک برای اجرای برنامه های سنگین و در صورت امکان ومقدور بودن برای برنامه های برون مرزی.و...... ۶. پرداخت ها فقط با صورتجلسه وتصویب تمامی اعضای هیئت مدیره. ۶.لزوم ثبت صندوق از طریق ادارات مربوطه وگذرانیدن روال قانونی. ۷.استفاده از اسپانسر ها وشناسایی اسپانسر ها وخیرین وجذب آنها ضمن مشارکت عموم کوهنوردان با دریافت مبالغی بصورت ماهانه یا سالانه.. ۸. تلاش برای همکاری باشگاه‌ها و گروه های کوهنوردی. ۹. لزوم استفاده از نیروهای مجرب در امور مالی و... ۱۰. صندوق تعاون بطور مستقل توسط کمیته پيشکسوتان کوهنوردی همدان فعال خواهد شد. در پایان جلسه اعضای هیئت موسس آقایان حاج مهدی اکبرزاده. علی امزاجردیان .علی کوثری. نعمت اخضری وخانم پشمکیان بصورت موقت تعیین شدند. . مقرر شد اعضای هیئت موسس پیگیر جلسات و تهیه اساسنامه شده ودرصورت لزوم جلسه بعدی با حضور افراد مجرب تری برگزار و پس از آمادگی لازم درگردهمایی پيشکسوتان اعلام وتصویب نهایی شود. حاضرین در جلسه اقایان. جلال چشمه قصابانی. حاج مهدی اکبر زاده. علی امزاجردی. عزت برق لشگری. حسین پورمسلمی.اکبرچلوییان. علی کوثری. اسداله دستنبو. علی مهاجران. نعمت اخضری. وخانم پشمکیان. ضمنا دوستانی که درهمدان نبودند و موافق وحامی صندوق هستند آقایان نادر عزیز محمدی. صادق حسینی. مهندس خسرو میرابیان. دکتر میرابیان. وجواد قلی زاده وحاج احمدصابریون

گزارش برگزاری گردهمایی پیشکسوتان کوه‌نوردی همدان

روز پنجشنبه ۱۵ آبان ماه ۱۴۰۴ در سالن اجتماعات هیئت کوه‌نوردی همدان، مراسمی با حضور پیشکسوتان و برخی از اعضای باشگاه‌های کوه‌نوردی همدان ومیهمانانی ز انجمن کوهنوردان یرن برگزار شد..
آقای مجتبی سپهری مجری برنامه گردهمایی پیشکسوتان کوه‌نوردی همدان را برعهده داشتند.
آقای «ایرج جباری»نایبرئیس هیئت کوهنوردی همدان؛ ضمن خوشامدگویی از برگزاری اینگونه مراسم استقبال کرد ه واز حضور پیشکسوتان ومسئولین واعضای باشگاه های کوهنوردی همدان دراین مراسم تشکر نمودند.
در ادامه برنامه آقای «نعمت اخضری» مطالبی درباره نقش این جلسات و گردهمایی‌ها و لزوم انسجام و ارتباط بین پیشکسوتان اظهار.همچنین دررابطه با راه اتدازی صندوق تعاون کوهنوردان وپپگیری هاوتهیه اساسنامه صندوق سخنانی ایراد وبخش هائی از اساسنامه را قرائت نمودند .

در مورد زنده‌یاد «صفر ملکی شجاع» از کوه‌نوردان دهه ۵۰ وفعالیت هاوشخصیت والای او وزندگی وطرز فکر وبزرگواریش تا لحظه فرارسیدن مرگ واهدای کالبدش برای تشریح دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی وبدون برگزاری مراسم تشریفات
‌سخن به میان آورد.
پس از پخش کلیپ‌هایی اززنده یادان «فریدون اسماعیل‌زاده» و«خلیل عبدنکویی»،آقای «عزت‌الله برق‌لشگری» درباره ویژگی‌های اسماعیل‌زاده و عشق و علاقه او به کوه، کوه‌نوردی و خدمات ارزنده و صعودهای بی‌نظیرش، سخن گفت.
آقای «سعید اردبیلی» درباره خلیل عبدنکوئی وصعودهای داخلی و خارجی او توضیحاتی داد و خدماتش درعکاسی و عکس‌های زیبای او از قله‌های الوند توضیحاتی داد.
دراین برنامه حدود ۱۲۰نفرازکوهنوردان دوستان زنده یادان فریدون اسماعیل‌زاده، خانواده عبدنکوئی، خانواده زنده‌یاد «سید حسن نجفی»، اعضای باشگاه‌های کوه‌نوردی و ... حضور داشتند.
درادامه برنامه گردهمایی پیشکسوتان درروز جمعه ۱۶آبان برنامه صعود قله الوند توسط پيشکسوتان وبزرگان کوهنوردی همدان واعضای باشگاه های کوهنوردی یاران کوهسان. همنوردان بعضی باشگاه‌های دیگر ساعت ۸ صبح ازمحل پناهگاه میدان میشان بمناسبت گرامیداشت یاد و خاطر زنده یادان فریدون اسماعیل زاده وخلیل عبد نیکویی. شروع واقایان جلال چشمه قصابانی وعزت برق‌لشگری گروه صعود را که بین ۷۰ تا ۱۰۰ نفر بودند تاقله هدايت و سرپرستی نمودند در این برنامه کنارهم بودن پیشکسوتان واعضای باشگاه ها ومیهمانانی ازکوهنوردان تهران فرصتی بود برای دوستی وصمیمیت بیشتر واحترام به بزرگان .ودر محل تخت نادر صحبت های. مختصری بعمل امده وپس از توزیع بسته پذیرایی عازم قله شدند وهمگی بسلامتی بقله رسیده و..........پس از صعود قله وعکاسی ختم برنامه اعلام وهر گروهی به ادامه برنامه به کلاغ لانه ویا میدان میشان برگشت نمودند.

جمعه ۱۶ آبان. کمیته پيشکسوتان کوهنوردی همدان

پیمایش خط الراس کامل زمستانی دنا/

پیمایش خط الراس کامل زمستانی دنا/

گذر از محدودیت ها ! فرشید داوودی اخبار 21 دی 1393 بازدید: 4477 Ratings (0) http://koohnameh.ir/images/93-10/dls1.jpg خط الراس دنا با بیش از 42 قله بالای 4000 متر ،60 کیلومتر راه هوایی و حدود 90کیلومتر پیمایش در زمستان مسیری سخت و دشوار است. خط الراسی با قله های پر شیب و گردنه های پست متعدد. مدتهاست که رویای صعود زمستانه خط الراس دنا ذهن کوه نوردهای زیادی را درگیر خود کرده بود؛ کسانی که مدعی کارهای زمستانه بودند. در سال های اخیر این حط الراس شاهد 3 تلاش برای پیمایش کل مسیر بود و حتی بخشی از آن هم پیمایش شد اما به دلایلی چون خرابی هوا،برودت زیاد و شرایط نامناسب و تغییر پذیر کوهستان این مهم میسر نشد. اما این بار رویای صعود این خط الراس صعب و سخت توسط احسان کلانتری و حسین قائدی از شیراز (گروه کوهیاران پارس) تحقق یافت که کاری بس دشوار بود. 9 روز کوهنوردی آلپی در شرایط سخت زمستانه. این پیمایش 9 روزه کاری در خور توجه بود این صعود پنجم دی ماه از جبهه قلل غربی و از روستای «سیور» و با صعود قله «قدویس» آغاز و سپس قلل مرکزی و در آخر با صعود قله «پازن پیر» در روستای« نقل»درشرق خط الراس خاتمه یافت. تاریخچه ای از تلاش هایی که تاکنون بر روی این خط الراس انجام گرفته : - اولین تلاش صعود زمستانی دنا سال 81 توسط :رضا کریمی . حسین قائدی . امید اکبرزاده و کاوه کریمی از گروه که به دلبل هوای بدی و آسیب یکی از اعضا برنامه نیمه کار ماند. - دومین تلاش صعود زمستانی دنا سال 87 توسط : تیم مشترک کوهیاران و آرش : رضا کریمی . علی کریمی . کاوه کریمی و آرمان شهپری که به خاطر بدی هوا کنسل شد. - سومین تلاش صعود زمستانی دنا سال 91 توسط : احسان کلانتری و علی کریمی صعود قلل غربی و فرعی که به خاطر بدی هوا کنسل شد. - چهارمین تلاش موفقیت آمیز صعود کامل خط الراس زمستانی دنا توسط : احسان کلانتری و حسین قائدی حسین قائدی متولد : 1353 شروع فعایت کوهنوردی : 1378 مدرک تحصیلی : مهندس صنایع سوابق کوهنوردی : مربیگری درجه 3 سنگنوردی – کارآموزی کوهپیمایی – کارآموزی برف و یخ فعالیت ها : صعود زمستانی قلل دنا : پازن پیر ، قاش مستان ، مورگل ، نول جنوبی و شمالی ، حوض دال اولین صعود خط الراس کامل دنا در سال 1381 شرکت در صعود های سراسری فدراسیون : علم کوه 1381 ، زردکوه 1382 و دنا 1384 صعود زمستانی قلل کرمان : جوپار و هزار صعود دماوند و قلل دنا تابستانی صعود یخچال شمالی سبلان گشایش مسیرهای دیواره ای در استان فارس احسان کلانتری متولد : 1368 شروع فعایت کوهنوردی : 1382 مدرک تحصیلی : کارشناس ارشد مدیریت ورزشی مدارک و سوابق کوهنوردی : مربی درجه 3 کوهپیمایی مربی درجه 3 یخ و برف کارآموزی سنگنوردی پیشرفته مسئول فنی سابق گروه کوهیاران پارس شیراز مسئول بخش برف و یخ هیئت کوهنوردی و صعودهای ورزشی استان فارس فعالیت ها دماوند : 5 برنامه زمستانی و 10 برنامه تابستانی دنا -سرپرستی و اجرای بیش از 15 برنامه در زمستان 40 برنامه در تابستان صعود خط الراس غربی و فرعی دنا در زمستان رکورد صعود سرعتی کل خط الراس دنا به مدت 4 روز در سال 91 صعود سرعتی کل خط الراس دنا به مدت 4.5 روز در سال 84 علم کوه : دیواره مسیر هاری روست 1 مرتبه ، گرده آلمانها 2 مرتبه سبلان : یخچال شمالی 1 روزه از شابیل به شابیل سایر قلل در زمستان : آزاد کوه ، تفتان 4 برنامه ، شیرکوه 2 برنامه ، رنج 9 برنامه ، کرکس ، دالان کوه و آنالوجه ، ناز و کهار برداشت از وبلاگ: عشق کوه نوردی- سونیا بانشی و گزارش کامل تری از این پیمایش بخوانید در وبلاگ گروه کوه نوردی کوهیاران پارس .

تاریخچه باشگاه آرش

تاریخچه باشگاه

معرفی :
این سازمان کوه نوردی، در مهر ماه ۱۳۴۸ با نام «گروه کوه نوردان آرش» در تهران تاسیس شد. موسسان گروه این افراد بودند: ابراهیم نوتاش، ابراهیم بابایی عمامه، کیومرث بابازاده، غلامحسین وهاب زاده، احمد یزدانی، غلامرضا دانشور، محمد ارضی، منوچهر افشار، و انوشیروان رستم پور که پیش از این تاریخ در «سازمان کوه نوردی ابَرمرد» (تاسیس: ۱۳۳۶) فعالیت می کردند. در اساسنامه ی اولیه، نام این تشکیلات، «سازمان کوه نوردی و اسکی آرش» ذکر شده، اما نخستین نامه ی آن با نام «گروه کوه نوردان آرش» صادر شده و همین نام تا مهر ماه ۱۳۸۳ بر آن ماند. در مقدمه ی اساسنامه ی اولیه ی گروه آمده بود: «هدف از تشکیل این گروه، کوشش در راه پیشرفت و توسعه ی ورزش کوه نوردی و اسکی، و پرورش روح و جسم جوانان، و کسب افتخارات ملی در این زمینه می باشد.» در فروردین ۱۳۶۹ در پی دستور عمل های جدید سازمان تربیت بدنی درباره ی فعالیت گروه های کوه نوردی، «هیات موسس» جدید گروه شامل ابراهیم بابایی عمامه، عباس محمدی، و محمد خدادادی مترجم زاده به فدراسیون کوه نوردی جمهوری اسلامی ایران معرفی گردید. در اصلاحی که در اوایل دهه ی هفتاد در اساسنامه انجام شد، در مقدمه ی اساسنامه، به همان جمله ی اولیه که هدف های گروه را بیان می کرد، عبارت «تلاش برای حفظ محیط های کوهستانی» هم اضافه شد. در مهر ماه ۱۳۸۳ در پی تصویب مجمع عمومی، نام این تشکیلات به «باشگاه کوه نوردان آرش» تغییر یافت. گروه / باشگاه آرش از ابتدای تاسیس، پیوسته توسط هیات مدیره ای که در مجمع عمومی ها انتخاب می شود و به صورت افتخاری کار می کند، اداره شده است. گرایش چیره در این سازمان، تلاش برای اجرای صعودهای نو بوده و معمولا برنامه های عادی آن در خدمت دستیابی به یکی دو “هدف اصلی” تابستانی یا زمستانی با ویژگی های برجسته، بوده است. این باشگاه را می توان یکی از نقش آفرینان و میراث داران جامعه ی کوه نوردی ایران دانست که شماری از شخصیت ها و گرایش های مهم مرتبط با این فعالیت، در آن پرورش یافته یا عضو بوده اند. در زیر، به چند مورد که می توان آن ها را در مجموعه ی « » جای داد، و به چند شخصیت «آرشی» فعال در این زمینه ها، اشاره می شود.

سنگ نوردی :
پایه گذاران گروه کوه نوردان آرش، از آغاز به دلیل آن که تمایل بیشتری به سنگ نوردی و صعود دیواره ها داشتند و می خواستند که در فضایی به دور از محافظه کاری های بازدارنده به کارهای دشوار بر روی جبهه های کوهستانی بلند بپردازند، اقدام به تاسیس این سازمان کردند. هسته ی اولیه ی گروه، شامل کسانی بود که در چند تا از بهترین صعودهای دیواره ای اواخر دهه ی ۴۰ نقش اصلی را داشتند؛ ابراهیم بابایی ، کیومرث بابازاده، و غلامحسین وهاب زاده از نفرات اصلی تیم هایی بودند که نخستین صعود ایرانی دیواره ی علم کوه (۱۳۴۷)، نخستین صعود دیواره ی بیستون، و نخستین صعود ایرانی مسیر فرانسوی ها روی دیواره ی علم کوه (۱۳۴۸) را به انجام رساندند.
پس از تاسیس، گشایش مسیر دیگری بر دیواره ی بیستون (آبان ۱۳۴۸)، نخستین صعود دیواره ی ماکو (۱۳۴۸)، گشایش مسیر روی دیواره ی تزرجان (۱۳۵۰)، گشایش مسیر روی دیواره ی غربی علم کوه (۱۳۵۲)، صعود دیواره های گراند شارموز و گراند کاپوسین در آلپ ها (۱۳۵۲)، گشایش مسیر ایرانی روی دیواره ی شمالی علم کوه (هم زمان با یک گروه ایرانی دیگر که برای گشودن مسیری دیگر کار می کرد) (۱۳۶۳-۱۳۶۱)، گشایش مسیر روی دیواره ی آب اسک (۱۳۶۸)، گشایش مسیر روی دیواره ی گنج امین در منطقه ی تفتان (۱۳۶۹)، صعود تکی یک نفر از اعضا از مسیر فرانسوی ها روی دیواره ی علم کوه (۱۳۶۹)، گشایش یک نیم مسیر روی دیواره ی علم کوه (۱۳۷۰)، مشارکت در برنامه ی ملی گشایش مسیر روی دیواره ی دمیر کازیک ترکیه (۱۳۷۴)، گشایش مسیر روی دیواره ی علم کوه (۱۳۷۵)، گشایش مسیر روی دیواره ی اخلمد (۱۳۸۰)، مشارکت در گشایش مسیر روی دیواره ی علم کوه (مسیر انجمن) (۱۳۷۹)، گشایش مسیر روی دیواره ی یافته (۱۳۸۱)، گشایش مسیر روی بیستون (۱۳۸۴، تکمیل: ۱۳۸۷)، گشایش مسیر روی دیواره ی غربی علم کوه (۱۳۸۷)، حضور بسیار موثر در “جشنواره ی بین المللی بیستون” و گشایش مسیر روی این دیواره (۱۳۸۹)، گشایش چند مسیر روی دیواره ها ی پل خواب، خاتون بارگاه ، سنگسر سُل و … از کارهای مهم تر و بلند تر سنگ نوردی است که به دست آرشیان انجام یافته است.
در میان کسانی که در آرش درگیر صعودهای دیواره ای بوده اند ، چهره هایی مانند ابراهیم بابایی و حسین هیزم کار را می توان از سرمایه ها و چهره های ماندگار کوه نوردی ایران دانست. در میان جوان ترها هم می توان از مجید قاسمی و حسن گرامی نام برد که کارهای دیواره ای زیادی انجام داده اند.

کوهنوردی :
پیمایش کوه ها و دست یابی به قله ها بدون تاکید ویژه بر فصل یا مسیر دشوار، همگانی ترین شاخه ی «ورزش ِ کوه» است. در آرش هم پر شمارترین برنامه ها، همین گونه کارها بوده و هر هفته معمولا چند برنامه ی صعود به قله های دور و نزدیک اجرا می شود. برنامه های یک روزه و گاه دو روزه ی آخر هفته، آن سنگ بناهای اصلی هستند که پیکربندی آرش را شکل داده و از دل آن، دیگر شاخه ها و گرایش های تخصصی پدید آمده اند. در عین حال، به جز برنامه های یک روزه که بیشتر در کوه های البرز مرکزی اجرا می شود، به طور معمول در هر فصل یک یا دو برنامه ی چند روزه در دیگر منطقه های کوهستانی مانند علم کوه، دماوند، سبلان، زردکوه، دنا، اشترانکوه، تفتان، کوه های کرمان، کردستان و… برگزار می شود. در این شاخه، «شاخک» های فرعی یا تخصصی هم وجود دارد که در آرش، علاقمندان ویژه ی خود را داشته است. برای مثال، یکسره نوردی (پیمایش ستیغ ها – خط الراس ها-) که چند نمونه ی برجسته ی آن – به جز آن هایی که در فهرست صعودهای زمستانی خواهد آمد- چنین بوده اند: ستیغ اشترانکوه از سن بران تا کول جنو (تیر ماه ۱۳۶۹)، دماوند تا علم کوه (تیر و مرداد ۷۰)، ستیغ زرد کوه از گردنه ی چری تا هفت تنان ( مرداد۱۳۷۱)، یکسره نوردی با عنوان «از رودبار تا رودبارک » که شامل پیمایش کوه ها و صعود قله های رشته ی البرز در حد فاصل رودبار گیلان تا رودبارک کلاردشت می شد (مرداد ۱۳۷۱)، ستیغ بزرگ جنوب شرقی- شمالی علم کوه (خرداد ۱۳۷۲)، ستیغ کینو در لرستان (۱۳۷۷).
از کسانی که در این زمینه خوب کار کرده اند، می توان به ابراهیم بابایی، فریدون اسماعیل زاده، و محمد نوری اشاره کرد.
فریدون اسماعیل زاده گذشته از کارهای تخصصی که در کوه نوردی داشته، در کوه نوردی عمومی و منطقه شناسی هم یکی از چهره های برجسته و ماندگار کوه نوردی ایران است. کار دقیق و باحوصله ی او در ۶-۵ سال آخر عمر (از اواخر دهه ی هفتاد تا ۱۳۸۴) که تصمیم به صعود تمام قله های بالای ۳۵۰۰ متر ایران و نوشتن گزارش آن ها گرفت، بسیار با ارزش و کم مانند بوده است.

صعود های زمستانی :
مشارکت در نخستین صعود زمستانی دماوند از یال تخت فریدون (۱۳۵۳)، دومین صعودهای زمستانی خلنو (۱۳۵۸) و دماوند از یال تخت فریدون (۱۳۵۹)، نخستین صعود زمستانی دیواره ی بیستون (هم زمان با صعود یک تیم کرمانشاهی) (۱۳۶۰)، نخستین صعود زمستانی کول جنو (۱۳۶۲)، نخستین صعود زمستانی گرده ی آلمانی ها در علم کوه ( هم زمان با یک تیم دیگر) (۱۳۶۳)، نخستین صعود زمستانی دوبرار از گرده ی سیاه کمر (۱۳۶۳)، صعود زمستانی دیواره ی قله ی کیشی در جوپار (۱۳۶۵)، صعود زمستانی مسیر عقاب ها در بیستون (احتمالا برای نخستین بار) (۱۳۶۶)، نخستین صعود زمستانی قله های هفت خوان علم کوه (۱۳۶۸)، نخستین صعود زمستانی دیواره ی علم کوه (۱۳۶۹)، دومین صعود زمستانی ستیغ کلاه قاضی- قزل ارسلان (۱۳۷۱)، نخستین صعود زمستانی ستیغ خلنو- آزادکوه (۱۳۷۲)، نخستین صعود زمستانی ستیغ پسند کوه- سیاه کمان- چالون (۱۳۷۴)، نخستین صعود زمستانی ستیغ پسند کوه- نفت چاک- چالون (۱۳۷۵)، اجرای یک مجموعه برنامه ی زمستانی در حد فاصل دماوند تا علم کوه (۱۳۷۵)، ستیغ دوبرار از پیچ مَرغ تا ده هویر (۱۳۷۵)، ستیغ بزرگ شانه کوه- خرسان- منار- لشگرک- زرینه کوه، و ستیغ دو برار (۱۳۷۷)، نخسین صعود زمستانی کول جنو از تیغه ی شمال (۱۳۷۸)، مشارکت در نخستین گشایش مسیر روی دیواره ی علم کوه در زمستان (۱۳۷۹)، نخستین پیمایش زمستانی کل ستیغ دو برار (۱۳۸۱)، نخستین پیمایش کامل ستیغ سرکچال- آزادکوه (۱۳۸۵) از مهم ترین کارهای زمستانی در کارنامه ی آرش است.
در میان دست اندرکاران این برنامه ها، ابراهیم بابایی، زنده یاد فریدون اسماعیل زاده، و محمد نوری را می توان از چهره های ماندگار کوه نوردی ایران دانست.

پیمایش کوه های بلند :
تلاش برای صعود تیریچ میر (۷۷۰۶ متر) و صعود تا ۷۵۵۰ متری آن قله در سال ۱۳۵۵، گذشته از ارزش خود صعود، به این دلیل که برنامه ریزی و تامین مالی آن خارج از دستگاه دولتی کوه نوردی انجام شد، نیز در خور توجه بوده است. در سال های پس از انقلاب، به دلیل مشکلات مالی و… ، امکان صعودهای خارج از کشور تا سال ۱۳۷۴ که فدراسیون کوه نوردی از گروه های کوه نوردی برای شرکت در «برنامه های ملی» دعوت کرد، به دست نیامد. در سال ۷۴ دو تیم ملی به خارج از کشور اعزام شد که یکی برای صعود دیواره ی دمیرکازیک ترکیه بود و دیگری برای صعود قله ی ۷۴۹۵ متری کمونیسم (سامانی) در تاجیکستان. در هر دوی این تیم ها، اعضای آرش حضور داشتند. در برنامه های بعدی فدراسیون، برای صعود خان تنگری (۱۳۷۵)، گاشربروم۲ (۱۳۷۶)، راکاپوشی (۱۳۷۶، که برنامه ریزی آن را اعضای آرش انجام داده بودند)، اورست (۱۳۷۷)، چوایو و شیشاپانگما (۱۳۷۹)، ماکالو (۱۳۸۰)، لوتسه و خان تنگری و ماربل وال (۱۳۸۱)، اسپانتیک (۱۳۸۲ و ۸۳ و ۸۸)، اورست (۱۳۸۴)، لنین و خان تنگری و جیاجی خانگ و برود پیک و دیران پیک و گاشربروم ۲ (۱۳۸۷)، و … چند برنامه ی دیگر هم اعضای آرش حضور فعال و تاثیر گذار (تا حد مربی گری و سرپرستی) داشته اند.
همچنین، در تابستان ۱۳۸۴ در یک تلاش برای صعود برودپیک، رامین شجاعی از باشگاه آرش، به هزینه ی خودش به منطقه رفت و تا نزدیک ۸۰۰۰ متر صعود کرد. مهم ترین فعالیت آرش در کوه های بلند جهان، که نقطه عطفی در کوه نوردی ایران به شمار می آید، گشایش مسیر نو روی برودپیک بود که در تابستان ۱۳۸۸ هم زمان با چهلمین سالگرد پایه گذاری گروه (باشگاه) آرش، با سرپرستی کیومرث بابازاده، و مسوولیت فنی رامین شجاعی به انجام رسید. یک ویژگی این برنامه این بود که در حدود نود درصد هزینه ی کار را بخش خصوصی (و بیش از همه: شرکت مصفا به مدیریت همایون بختیاری) پرداخت.
رضا زارعی تودشکی، و پوریا پرچمی از چهره های برجسته ای بوده اند که در چندین برنامه ی بلند حضور داشته و به علاوه، در مقام رییس کمیته های هیمالیانوردی و کوه نوردی فدراسیون، یا سرپرست و مربی برنامه ها، نقش تعیین کننده ای در اجرای این برنامه ها داشته اند.
محمد نوری هم در ۶-۵ برنامه ی ملی اولیه ی فدراسیون (پس از انقلاب) حضور داشته و کمک های موثری، هم در کارهای تدارکاتی و هم در مستند سازی آن صعودها انجام داده است. حسن نجاریان، عضو افتخاری آرش نیز کارنامه ای پربار در هیمالیا نوردی (و چند رشته ی دیگر کوه نوردی) دارد و به حق می توان او را از چهره های ماندگار کوه نوردی ایران دانست.
در سال های اخیر، چند تیم هم از گروه، در نپال و قراقوروم برنامه های کوه پیمایی اجرا کرده اند.

یخ نوردی :
از کارهای مهم آرشیان در یخ نوردی های بلند، می توان به نخستین صعود یخچال شمالی سبلان (۱۳۵۱)، نخستین صعود یخچال سیوله و پیشانی یخی آن (۱۳۵۴)، نخستین صعود دیواره ی یخی دره ی یخار (۱۳۶۰)، نخستین (یا دومین؟) صعود یخچال حرم داغ سبلان (۱۳۶۴) اشاره کرد. از سال ۱۳۸۰ که مسابقه های یخ نوردی در ایران باب شد، اعضای آرش در بیشتر این مسابقه ها شرکت داشتند؛ در نخستین مسابقه ی رسمی کشوری (حسن در، ۱۸/۳/۸۰) مجید قاسمی رتبه ی نخست را به دست آورد. در دومین مسابقه (۱۳۸۱) مجید میرزایی راد رتبه ی سوم را به دست آورد، و در سومین مسابقه (۱۳۸۲) محمد صبوری نفر اول کشور شد. در مسابقه ی کشوری سال ۱۳۸۹ نیز محمد صبوری رتبه ی اول و امید آمحمدی از باشگاه آرش، رتبه ی سوم را به دست آوردند.
کوه نوردی بانوان :
در سال ۱۳۶۰ برای آن که فعالیت کوه نوردی خانم ها به علت محدودیت های پیش آمده تعطیل نشود، در گروه آرش «کمیته ی بانوان» پایه گذاری شد (این در حالی بود که بیشتر گروه های دیگر یا به کلی تعطیل شدند یا فعالیت خانم را منع کردند). شماری از نخستین صعودهای فنی زنان ایران را اعضای آرش به انجام رسانده اند که از آن جمله می توان به نخستین صعود زنان روی دیواره ی بیستون (۱۳۶۰)، و چند «نخستین صعود» زنانه ی دیگر روی این دیواره در سال های ۶۶ و ۶۷ ، نخستین صعود سرطنابی زنان روی دیواره ی علم کوه (۱۳۶۸)، نخستین صعود کاملا زنانه ی گرده ی آلمانی ها در علم کوه (۱۳۶۸)، نخستین صعود تکی گرده ی آلمانی ها (۱۳۶۹)، صعود مستقل زنانه روی خان تنگری و تلاش مستقل روی قله ی لنین (۱۳۸۷) اشاره کرد.
سهیلا یزد آبادی، فریده یزد آبادی، سهیلا میرزایی، و مهری جعفری از کسانی هستند که در مجموعه صعودهای زنانه ی آرش نقش برجسته داشته اند. اختر شاندیز و افسر شاندیز هم از خانم هایی هستند که گذشته از کوه نوردی های بسیار، نقش ارزنده ای در فعالیت های تشکیلاتی کوه نوردی ایران ( در کمیته ی بانوان گروه آرش، و در انجمن کوه نوردان ایران) داشته اند.

کوه نویسی :
یکی از اعضای آرش که درباره ی کوه و کوه نوردی بسیار نوشته است، عباس محمدی است. در این زمینه مشکل بتوان کسی را در ایران یافت که به اندازه ی او مقاله های پژوهشی و «تولیدی» (غیر خبری / گزارشی) داشته باشد. کار او در انتشار گاهنامه های آرش، گاهنامه ها و تارنمای انجمن کوه نوردان ایران، مقاله نویسی در فصل نامه ی کوه، کشاندن بحث های کوه نوردی و حفاظت کوهستان به مطبوعات عمومی و خبرگزاری ها، تدوین واژه نامه های کوه نوردی و غارنوردی، و راه اندازی کتابخانه در گروه آرش و انجمن کوه نوردان، بسیار برجسته است.
رضا زارعی، از دیگر آرشیانی است که گزارش نویسی، ترجمه، و مقاله نویسی های باارزش دارد. او گزارش چند صعود ملی را نوشته که از میان آن ها می توان به کتاب های اورست، کوهی فراتر از ابرها، و ماکالو هیولای سیاه ، اشاره کرد. او همچنین در وبلاگ کوه قاف خبرها و گزارش و مقاله های پرشمار و مفیدی را منتشر کرده است.

حفاظت از محیط زیست :
در آرش، از اوایل دهه ی شصت یک رگه ی طرفدار حفاظت کوهستان و کوه نوردی “مسوولانه” وجود داشته که آن را در گزارش های کوه نوردی و چند مقاله ی پراکنده ی مربوط به آن دوره می توان دید. رضا سلطانی یکی از اعضای آرش بود که از ابتدای تشکیل «انجمن حفظ محیط کوهستان» در سال ۱۳۷۲ تا ۶-۵ سال، با آن تشکیلات همکاری داشت. اما، کسی که با نوشتن صدها مقاله و گزارش، گفتگوها و برنامه های آموزشی چهره به چهره، سازمان دهی صدها برنامه ی پاک سازی و برنامه های محیط زیستی دیگر، پایه گذاری «گروه دیده بان کوهستان» در انجمن کوه نوردان ایران و رسانه ای کردن موضوع حفاظت کوهستان، در این زمینه نقشی کم مانند در ایران داشته، عباس محمدی است.
در گروه آرش، او پیشنهاد اضافه کردن عبارت «تلاش برای حفظ محیط های کوهستانی» را به هدف های ذکر شده در اساسنامه داد.

کار تشکیلاتی :
طبیعی است که وقتی چند نفر برای کوه نوردی کردن، دست به تشکیل گروه یا باشگاه می زنند، به اهمیت کار سازمانی و اثر هم افزایی فعالیت جمعی اعتقاد دارند (برخاستن بهترین کوه نوردان ایران، از دل گروه ها و باشگاه ها، موید این نکته است.) همین عقیده بوده است که جمعی از کوه نوردان جوان را در سال ۱۳۴۸ واداشت تا دست به تاسیس «گروه کوه نوردان آرش» بزنند. ابراهیم نوتاش نخستین دبیر گروه، با نقشی که در اداره ی این سازمان داشته، و همچنین با اقدام به تاسیس «اتاق کوه» دانشکده ی فنی دانشگاه تهران در سال ۱۳۴۲ و تاسیس «سازمان کوه نوردی ستاد مشترک ارتش» در سال۱۳۴۷، و کمک بی مانند به انجمن کوه نوردان ایران در برقراری رابطه با «سازمان کوه های بلند» فرانسه (GHM)، از چهره های ماندگار کوه نوردی ایران است که در زمینه ی کار تشکیلاتی نقش آفرین بوده است.
عباس محمدی که از سال ۱۳۵۵ وارد گروه آرش شد، دیگر فرد آرشی است که گذشته از نقش پیوسته اش در اداره ی آرش، می توان او را با حضور تاثیر گذار در کمیته های گوناگون فدراسیون کوه نوردی (۷۸-۱۳۶۸ و …)، همکاری در تاسیس انجمن کوه نوردان ایران و حضور پیوسته در مدیریت این انجمن از ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۹، ترویج اندیشه ی کار تشکیلاتی، ترغیب فعالیت های مردم نهاد (غیردولتی) کوه نوردی و حفاظت کوهستان، و برقرار ساختن ارتباط نهادهای مدنی کوه نوردی ایران با سازمان های خارجی (GHM, AAC, UIAA,…)، از شخصیت های شناخته شده ی تشکیلاتی در کوه نوردی ایران دانست.

طبیعت گردی :
در گروه آرش (مانند بیشتر گروه های کوه نوردی دیگر) عشق به طبیعت و ماجراجویی، سبب برنامه ریزی برای دیدن منطقه های بکر، پیاده روی در طبیعت، و اجرای برنامه های «گل گشت» بوده است. معمولا همیشه، در فهرست برنامه های فصلی آرش برنامه هایی از این دست هم بوده که به ویژه در تعطیلی هایی مانند نوروز، به شکل ایران گردی های طولانی برگزار می شده است. از میان نخستین کسانی که در ایران، کار حرفه ای طبیعت گردی را سازمان دادند، حمید فامیل روحانی و فرزانه نبی زاده را می توان نام برد که کوه نوردی و گل گشت را در گروه آرش آغاز کردند و در اوایل دهه ی هشتاد شرکت آفتاب کلوت را تاسیس کردند. این شرکت، یکی از موفق ترین شرکت های ایرانی فعال در این زمینه، و یکی از پای بند ترین آن ها به حفاظت طبیعت است.

سنگ نوردی رقابتی :
از سال ۱۳۶۹ که نخستین مسابقه ی رسمی سنگ نوردی در ایران برگزار شد تا ۱۳۷۳،عباس محمدی در فدراسیون کوه نوردی (کمیته ی رقابت ها) در سازمان دهی این رشته ی ورزشی، ترجمه ی مقررات مسابقه ها، تهیه ی متن های آموزشی و برگزاری دوره های آموزش داور و مسابقه دهنده، فعالیت داشت. او نخستین کسی بود که از ایران (و منطقه ی غرب آسیا) در «کمیته ی آسیایی مسابقه های بین المللی سنگ نوردی» حضور یافت (۲۷ و ۲۸ تیر ۱۳۷۱). نخستین دیواره ی مصنوعی ایران، در سال ۱۳۷۰ با استفاده از تکه سنگ های طبیعی روی یکی از دیوارهای ورزشگاه تکاور در جنوب شرقی تهران، با تلاش گروهی از اعضای آرش ساخته شد.
محمود ایروانی، از آرش، نخستین ایرانی است که عنوان داور بین المللی یافت، و نیز سال ها در مقام مربی تیم های ملی سنگ نوردی با فدراسیون همکاری کرد. همایون بختیاری دیگر شخصیت آرشی است که چندین سال در کمیته ی مسابقات فدراسیون کوه نوردی فعالیت کرد، عنوان داور بین المللی یافت، و به عضویت کمیته ی جهانی صعودهای ورزشی درآمد. از آرشیانی که در چند دوره ی نخست مسابقه های رسمی ایران، رتبه های کشوری به دست آوردند، می توان حمید روحانی، ناصر سرور ماسوله، حسین مقدم، و حسن نجاریان را نام برد.

جستجو و نجات در کوهستان ¬¬:
اعضای آرش، در بسیاری از حادثه های کوهستانی، کمک رسان و امدادگر داوطلب بوده اند. آنان همچنین در برگزاری دوره های تربیت امدادگر کوهستان و طرح مسایل فنی جستجو و نجات، نقش مهمی داشته اند. مجید ثابت زاده که در دره ی یوسمیتی و شهر سن دیه گوی آمریکا عضو سازمان های جستجو و نجات بوده و دانش و تجربه ی بسیاری را در این زمینه دارد، نخستین بار در سال ۱۳۷۹ از طریق اعضای آرش به جامعه ی کوه نوردی کشور معرفی شد، و گروه آرش او را به عنوان عضو افتخاری خود معرفی کرد. او با برگزاری چندین دوره ی آموزشی روزآمد، نقش در خور توجهی در ارتقای فنون جستجو و نجات در ایران داشته است. کیومرث بابازاده، سال هاست که داوطلبانه در برنامه های مختلف جستجو و نجات، و سازماندهی گروه های امداد مشارکت داشته و یکی از رکورد داران این گونه برنامه ها است. عباس محمدی نیز در دوره هایی که در هیات مدیره ی انجمن کوه نوردان ایران حضور داشته، با سازمان دهی تیم های جستجو و نجات، برگزاری دوره های آموزشی (با تدریس مجید ثابت زاده در ایران، یا مدرسان ارمنستانی در ایروان، و دیگران)، همکاری با «ستاد مدیریت بحران شهر تهران» و هیات کوه نوردی استان تهران (در سال های ۸۶ تا ۹۰)، نوشتن و گردآوری گزارش و مقاله در زمینه ی حادثه های کوهستان، گام های موثری در بهتر شدن شیوه های جستجو و نجات کشور برداشته است.

غار پیمایی :

این فعالیت در گروه آرش چندان مورد توجه نبوده، با این حال چند کار قابل اعتنا در این زمینه به دست آرشیان انجام شده است، برای مثال: نخستین پیمایش “سبکبار” غار پراو (محمد نوری و غدیر یزدانی، ۱۳۷۲) و شناسایی و پیمایش غار شاه الیاس (غدیر یزدانی و دیگران، ۱۳۷۵).

تولید کوه افزار :

؛ نخستین شرکت تولید کننده ی کتانی سنگ نوردی در ایران، «کفش بنادک» است، که موسسان آن حمید و علی (پرویز) فامیل روحانی از آرش بوده اند.

در این یادداشت، نام چند نفر برده شد و از بسیار کسان (حتی بیشتر اجرا کنندگان برنامه های برجسته) یاد نشده است.
در این پایان نوشتار، به نظر می رسد که می بایست در جایی از افرادی چون غلامرضا کبیری، حسین خوش چشم، رضا شیشه چی، بهزاد ترکاشوند، رضا محمودی، رضا میرمحمد علی طاری، شیوا فارسی، زنده یاد اسماعیل متحیر پسند که حضورشان در آرش تاثیر گذار و چشم گیر بوده، نیز یاد می شد. نیازی به گفتن نیست که همه ی اعضای باشگاه آرش: از کوچک و بزرگ، زن و مرد، کسانی که به شکل پیوسته یا گسسته با آن کار کرده اند، کسانی که از دیرباز آمده و تا امروز در آن مانده اند یا کسانی که دیرتر آمده و زودتر رفته اند، کسانی که همیشه یاری رسان باشگاه بوده یا هر از گاهی کمکی کرده اند، آنان که بسیار کوه رفته اند یا فقط تفرجی در این عرصه داشته اند، کسانی که به قله های دشوار و دوردست رفتند یا آن دیگران که در همین نزدیکی ها کوه گردی کردند، و البته آن کوه دوستان سرگشته که جان بر سر کوه و عشق گذاشتند (غلامحسین وهاب زاده، احمد یزدانی، نادر صفوی نایینی، پرویز داودی، محمود بقراطی، همایون محبوب، مهدی عزیزی، علیرضا سلیمانی) و دیگران و دیگران… همه در شکل گیری و ادامه ی کار این سازمان نقش داشته و سهیم بوده اند. نویسنده ی این یادداشت که در این جا فقط قصد ارایه ی تصویری کلی از میراث برجا مانده از یک تشکیلات کوه نوردی را داشته، مسوولیت کوتاهی احتمالی در ذکر نام دوستانی را که می بایست از ایشان یاد می شد، می پذیرد و امید دارد که با دریافت نظرات انتقادی و تکمیلی، در آینده تصویر بهتری از گروهی که بخش مهمی از شخصیت و زندگی او را شکل داده، ارایه دهد.
ای کاش، این سرزمین چنین دستخوش ساخت و ساز نبود! ای کاش، هر روز شاهد ویران سازی بناهای قدیمی و سر برآوردن سازه های نو نبودیم ، و این تخریب ها و دوباره سازی ها منشا ثروت، که بر روح و فرهنگ ما سلطان شده، نبود! نه! این اصرار بر از میان بردن خاطره ها را خوش نمی دارم … می شد که شهر و روستاهای خود را – دست کم بخشی از آن ها را- با سیماهای خاطره انگیز حفظ کرد. اگر چنین می بود، حتما می شد آن دفتر کوچک ده متر مربعی «گروه آرش» را که از مهر ماه سال ۱۳۴۸ محل کار این گروه است، در فهرستی مثلا با عنوان « آثار ورزشی – فرهنگی» ثبت کرد؟! و در این صورت ، شاید تمام آن پاساژ را – که در فرهنگ بساز و بفروشی امروز ما «کلنگی» نامیده می شود– می خریدیم و دستی به سر و رویش می کشیدیم و محکم سازی اش می کردیم و بدل اش می کردیم به یک مجموعه ی یادمانی کوه نوردی – فرهنگی … . اما، چندی نخواهد گذشت که آن بنا را درهم خواهند کوبید و گوشه ی دیگری از خاطره های جمعی ما نابود خواهد شد و به جای آن هیولایی تازه از راه رسیده سر بر می آورد که لابد جلوه گاه طبع آزمایی معماری نوآمده خواهد بود.

از آن دفتر کوچک، افرادی بزرگ با کارهایی برجسته برخاسته اند؛ آری … مفاخره می کنم ، و چه باک؟! آیا همیشه باید فروتنی (حتی ریاکارانه) نشان داد؟! نه! رو راست می گویم که از آن آشیانه ی کوچک ، اندیشه ی خود را به بالابلندی ها پرواز دادیم و تا جایی که سرنوشت ناگزیرمان در این سرزمین سخت گیرِ همیشه پر از رویدادهای توان کاه ، اجازه داده است، پیوسته در راه رسیدن به آن بالابلندی ها گام برداشته ایم. آرش، جایگاهی معتبر و بسزا در فرهنگ کوه نوردی ایران دارد و این، به بهای سخت کوشی در زمینه های گونه گونی که به پیمایش کوه ها مربوط می شود، و به خاطر ارج گذاری به کوهستان فرادست آمده است.
نویسنده: عباس محمدی

راکاپوشی کجاست

راکاپوشی کجاست: مسیرها و سایر اطلاعات قله

• مهدی جباریان
• اردیبهشت 7, 1402
• کتابخانه, کوه های جهان, کوهنوردی

به کانال تلگرام موج کوه بپیوندید و از جدیدترین مطالب و محصولات باخبر شوید!عضویت در کانال

راکاپوشی به ارتفاع 7788 متر ، قله ای در رشته کوه قراقوروم میباشد. این کوه در منطقه گیلگیت بالستان و در کشور پاکستان قرار گرفته است. این منطقه همچنین مورد ادعای هند می باشد. راکاپوشی در زبان محلی به معنای پوشیده شده با برف است. این کوه از نظر ارتفاع در رتبه 27 جهان قرار گرفته است.

این کوه بسیار وسیع بوده و تقریبا 20 کیلومتر از شرق به غرب گسترده دارد. راکاپوشی را می توان تنها کوه کره زمین در نظر گرفت که می توان یک جبهه 6000 متری از قله تا پایین را در آن نظاره کرد.

راکاپوشی به معنا پوشیده از برف

اولین صعود به قله توسط مایک بنکز و تام پاتوی انجام گرفت. این صعود از طریق مسیر جنوب غربی کوه صورت پذیرفت. در طی صعود هر دو کوهنورد دچار سرمازدگی شدند.

این کوه مستقیما از پای مزارع زراعی بالا می رود. همین نکته باعث ایجاد مناظر زیبایی از پای کوه تا بالای آن گردیده است.

• نمره 3.00 از 5

منظره راکاپوشی از هونزا

خط زمانی راکاپوشی

• 1892 _ کشف جبهه جنوبی راکاپوشی توسط مارتین کانوی
• 1939 _ اولین شناسایی و تلاش در رخ شمال غربی
• 1947 _ صعود از طریق یخچال گانتی تا ارتفاع 5900 متری
• 1954 _ صعود تا ارتفاع 6340 متری توسط تیم دانشگاه کمبریج
• 1956 _ صعود تا ارتفاع 7163 متری توسط تیم امریکایی-بریتانیای
• 1958 _ اولین صعود راکاپوشی
• 1964 _ تلاش بر روی مسیر شمال غربی
• 1971 _ تلاش بر مهمیز شمالی به سرپرستی هرلیخ کوفر
• 1973 _ تلاشی دیگر بر مهمیز شمالی
• 1979 _ یک تیم لهستانی-پاکستانی از مسیر شمال غربی به قله کوه دست یافت.
• 1979 _ صعود تیم ژاپنی از طریق مهمیز شمالی.
• 1984 _ صعود مهمیز شمالی به سبک کپسوله.
• 1986 _ صعود تیم هلندی از وریشن مسیر شمال غربی
• 1995 _ صعود از مسیر شمال غربی
• 1997 _ صعود از مسیر جنوب غربی
• 2021 _ وجیدالله نگری و دو کوهنورد چک به نام های ژاکوب ویچک و پیتر مکک موفق به صعود قله شدند.

مسیرهای صعود راکاپوشی

مسیرهای دارای صعود موفق به شرح زیر می باشند:

• مسیر جنوب غربی. طولانی، سطح فنی متوسط. دارای چند ژاندارم (برجهای سنگی) در طول مسیر.
• مسیر شرقی کوه.
• مسیر شمال غربی. تکنیکی تر از مسیر جنوب غربی و طولانی
• مهمیز شمالی. کوتاه تر از مسیرهای مذکور، اما با درجه فنی بالا.

در تاریخ 18 مرداد 1376 گروهی از کوهنوردان ایرانی موفق به صعود این قله شدند که محمد اوراز ، رامین شجاعی ، جلال چشمه قصابانی ، رضا زارعی ، فرشاد خلیلی و حسین خوش چشم صعود کنندگان به این قله بودند. بدون شک این صعود را می توان یکی از بهترین صعودهای ایرانی در قلل بلند دانست.

حسین خوش چشم و جلال چشمه قصابانی بر فراز راکاپوشی

اشتراک گذاری:

مهدی جباریان

*مهدی جباریان : شروع فعالیت کوهنوردی 1376 برخی صعودهای شاخص: • گشایش مسیر در دیواره پاتخت ، زمستانی ، سبک آلپی • رکورد صعود چهارجبهه دماوند در 25 ساعت و سی دقیقه:شروع از گوسفندسرا، مسیرهای جنوبی، غربی، شمالی، شمال شرقی، پایان در گوسفندسرا • صعود سه جبهه دماوند در 21 ساعت: شروع از گوسفندسرا، مسیرهای جنوبی، شمالی و شمال شرقی • رکورد صعود آزاد انفرادی دهلیز مرکزی یخار از معدن تا انتهای یخچال در 12 ساعت • صعود زمستانی دماوند 10 مرتبه: گرده شرقی(تیغه های یخار)، جنوبی، شمالی، یکروزه... • صعود دماوند مجموعا 104 مرتبه در فصول مختلف یالهای گوناگون. • صعود زمستانی گرده شرقی سرکچال به خلنو • صعود زمستانی قلل شاخک و علم کوه از مسیر سیاسنگا • رکورد صعود سرعتی آزاد انفرادی گرده آلمانها از ونداربن تا تنگ گلو در 7 ساعت و سی و سه دقیقه • تلاش برای صعود زمستانی آلپی ترکیبی دیواره علم کوه مسیر هاری رست، صعود برتر سال 96 • صعود به گرده آلمانها چهارده مرتبه در فصل بهار و تابستان و پاییز – صعود یکروزه گرده آلمانها • صعود یکروزه دیواره علم کوه، مسیر هاری رست از ونداربن به ونداربن بدون بارگذاری 21:33 ساعت • صعود دو مسیر هاری رست و فرانسوی های دیواره علم کوه در یک روز • رکورد عبور از البرز، شروع دربند توچال تا آزادکوه کلاک ، 102 کیلومتر، 9000 متر صعود در 46 ساعت رکورد صعود سرعتی زمستانی گرده آلمانها از ونداربن به ونداربن در 67 ساعت • رکورد صعود سرعتی خط الراس دوبرار در 17 ساعت و نه دقیقه • صعود سرعتی از پل خواب توچال کلک چال جمشیدیه در 15 ساعت و 20 دقیقه • صعود یکروزه از دربند توچال تا سرکچال سپیدستان در 23 ساعت و 50 دقیقه ، 65 کیلومتر، • صعود قله خان تنگری 7010 متر • تلاش برای صعود قله ماناسلو 8163 متر • صعود یخچالهای شمالی سبلان، کسری، یخار • صعود و تمرین سنگنوردی در دیواره های شروین، پلخواب، بیستون.... • گشایش مسیر در دیواره های کاسونک، شروین، اوسون ترکیبی ... • مربی کوهپیمایی درجه سه سایر: کمربند مشکی جودو دان یک کارشناس مهندسی معماری، دکتری مدیریت بازرگانی