تاریخ کوه نوردی همدان

صعود زمستانی خط الرأس جوپار

         صعود زمستانی خط الرأس جوپار (( بهمن سال ۱۳۶۵ ))

                                                  فریدون اسماعیل زاده.غدیریزدانی وعمران میر کریمی

 شادروان غدیر یزدانی یکی از کوهنوردان فراموش نشدنی درجامعه کوهنوردی ایران

                                          به قلم زنده یاد فریدون اسماعیل زاده

                                            قسمتی از خط الرأس جوپار

سه شاخ بزرگ (لک غار)

                                                                                       گزارش فریدون اسماعیل زاده

در بهمن ماه  سال 1365 تصمیم گرفتیم قلل چوپار را صعود کنیم . بنابراین بعد از تدارکات لازم به وسیله قطار به کرمان رفتیم و از آنجا به ماهان ، و از ماهان با تاکسی بار به درّه رودخانه خشک در پای جوپار ،

 از اینجا بارهای سنگین یک برنامه یک هفته ای را به دوش گرفته از تنگه رودخانه گذشتیم. وقتی وارد تنگ خرپران که اول میدان پای قله هاست شدیم هوا تاریک شد. با کمک چراغ قوه راه خود را پیدا کرده تا سنگ اتاق رفتیم و چون از موقع ساختمان جان پناه به این منطقه نیامده بودیم شب نتوانستیم آن را پیدا کنیم. فردا صبح بارهای خود را درون جان پناه برده وسائل زیادی را در آنجا گذاشتیم و حدود ساعت 9  صبح راه افتادیم که از زیر دیواره شمالی کیشی به خط الرأس برسیم (این راه را ما به اختیار برای صعود دیواره انتخاب کردیم ).

راه با کوله های سنگین و برف روی دیواره بسیار مشکل بود و با سختی طی می شد. شب را در وسط دیواره ماندیم  که خانه برفی درست کردیم ولی سقف آن خراب شد ، ناچار در همان چهار دیواری نسبتاً تنگ شب را به روز آوردیم و فردا صبح زود راه افتادیم. تمام مدت روز صعود کردیم ، هوا تاریک شده بود که روی یک تیغه تیز که دو طرف آن پرتگاههای عمیقی بود رسیدیم و تا خط الرأس حدود 20 متر فاصله داشتیم که سنگی با درجه 5/8بود . ولی در بالای آن یک نقاب برفی وجود داشت یکی از همان بچه ها در همان حال نشسته روی تیغه حمایت کرد و من با کمک چراغ قوه بالا رفتم. عبور از کلاهک نقاب غیر ممکن می نمود چون زیر جای پای خوبی نبود و از ریزش کلاهک برفی هم می ترسیدم. این امر مدتی وقت راگرفت بالاخره با این ریسک که شاید نقاب برفی نریزد دست ها را در برف بالای نقاب فرو کرده پا را بروی آن کشیدم ، نقاب نریخت و من روی خط الرأس بودم.

بادی بسیار شدید و سرد از جنوب می وزید که مرا که از کار سنگنوردی گرم بودم لرزاند ، زود کت پر پوشیدم در حالی که بی اندازه خوشحال بودم به بچه ها مژده دادم که کار تمام شده و سپس حمایت کردم تا بالا آمدند.

شبانه چادر را برقرار کردیم اما جایمان بادگیر بود هنوز نمی دانستیم که نزدیک چهار گردنه هستیم. فردا را چون خسته بودیم استراحت کردیم و به قله کیشی رفتیم که دیدیم از طرف شرق آن راهی بسیار مشکل پایین می رود و چون یکی از بچه ها به سنگ نوردی وارد نبود تصمیم گرفتیم روز بعد کیشی را دور بزنیم .

روز بعد راه افتادیم و هنوز یک ربع بیشتر پایین نیامده بودیم که آن دوستمان با توجه به سختی دیواره قبلی از مشکلی راه ترسیده و برگشت و ما ناچار همان راه را ادامه داده کوه را دور زده خود را به گردنه بلوچی (بین بلوچی و کوه سیاه ) رساندیم. در بین راه چشمه آب کوچکی بود ، از گردنه بلوچی تا قله چیزی حدود یک ساعت و ربع راه است و چون دیر وقت بود قلل سمت جنوب غربی بلوچی را صعود نکردیم در صورتیکه این قله و سوزنیهای دور آن تنها قلّه های نسبتاً بلند جوپار است که در سفرهای متعدد قبلی صعود نکرده بودیم .

در برگشت تقریباً تمام سوزنیها غیر از برج سه شاخ و خود سه شاخ را صعود کردیم. ما درست از زیر برج عبور می کردیم علت صعود نکردن آنها ، کمی وقت بود و وقتی به زیر کیشی رسیدیم هوا تاریک شده بود. روی تیغه کلاهکی سمت مشرق کیشی مدتی معطل شدیم که شاید صعود کنیم که به علت مشکلی مسیر و بدی جای حمایت و عدم دید (چراغ قوه ضعیف شده بود) نتوانستیم ، بنابراین همان راه صبح را در تاریکی و با احتیاط برگشتیم وقتی کیشی را دور می زدیم دره سمت غرب آنرا اشتباه کردیم و بعد از مدتی بالا آمدن از روی برف متوجه شدیم که جهت صعود ما غلط است و بجای شمال شرق به شمال غرب می رویم. مدتی را صرف پیدا کردن راه کردیم که موفق نشدیم ، بنابراین شب را با آتش زدن حداقل گون بروز آوردیم و در روشنایی صبح متوجه شدیم که سوزنی سمت جنوب غربی قله کیشی را صعود کرده ایم ، راه را ادامه دادیم تا قله ی آن و بعد از سمت شمالش پایین آمدیم. این راه نسبتاً دشوار بود و حدود ساعت 9 صبح پیش دوست خود بودیم که دیدیم تیرک چادر در اثر باد خوابیده ، ناچار جای کم بادی د رچهار گردنه پیدا کردیم و بعد از صاف کردن آن چادر را بترتیبی برقرار ساختیم. روز بعد برای صعود قله های تل خاکی و سه شاخ بزرگ راه افتادیم که تا لک غار و سه شاخ بزرگ پیش رفتیم و از صعود تل خاکی به علت سادگی مسیر خودداری کردیم ،

 در برگشت همه سوزنیهای بین لک غار و کیشی را صعود کردیم که سوزنی وسط چند متر صعود مشکل داشت. هنوز هوا روشن بود که به چادر رسیدیم ، در ضمن ، مسیر برگشت را از جنوب شرقی لک غار دید زدیم. این مسیر همان دره ای بود که کوهنوردان کرمانی چند روز قبل برای صعود لک غار طی کرده بودند . روز بعد چادر و وسایل را برداشته راه افتادیم . این دره پر از برف تقریباً سفت بود که در بعضی جاها شیب تندی داشت و باید یا احتیاط طی می شد . در ضمن مواظب خطر ریزش بهمن هم بودیم. حدود 2 بعد ازظهر در جان پناه بودیم و ساعت 3 بطرف پاین راه افتادیم که در نزدیک اول تنگه رودخانه خشک در غاری که با کمی دستکاری در دل سنگهای جنوبی مسیر درست شده بود خوابیدیم و روز بعد به تهران بازگشتیم.

گزارش از فریدون اسماعیل زاده به نقل از نشریه شماره سه بابک(گروه کوهنوردی بابک همدان)

متاسفانه در گزارش اسامی همراهان اسماعیل زاده ذکر نشده بود.       

سه شاخ کوچک

صعود  اسفند ماه سال ۱۳۶۱

درتاریخ ۲۰ اسفندآ1361اقایان اسماعیل زاده .سعیداردبیلی. اکبرمسلم خانی و امین برق لشگری عازم صعود قله های جوپار شده ودر ابتدا ازمسیر جهارگردنه قله تل خاکی را صعودوبه همانحا برگشته ُُُُُُشب را در زیر قله سه شاخ بزرگ (لک غار)دراتاق برفی ودر سرما بسر بده .روز بعد قله لک غار را صعود  ودر برگشت ازمیان مسیر دیواره های زیر قله به تاریکی برخورد نموده وشب سردی را در زیر یک سنگ وبدون  امکانات خوب بسر برده وروز بعد با دقت زیاد باپای بید ها میرسند.این برنامه کاملاْ حالت زمستانی داشته است.

عکس های گزارش  از آسلایدهای اقای امین برق لشگری استفاده شده است

                     نقل از آقای سعید اردبیلی وامین برق لشگری

                                                             قله سه شاخ

  سه شاخ بزرگ(لک غار)

سه شاخ بزرگ(لک غار) 

ضمنا همچنانکه در گزارش وبلاگ سال قبل هم داده شده اولین صعود جوپار در دهه ۳۰ توسط مرحوم اجل وکیغام میناسیان انجام شده ودر سال۱۳۵۱آقایان فریدون اسماعیل زاده .حسین حلیمی ونعمت اخضری صعود منطقه جوپار را درشهریورماه داشته وبه جز قله کیشی تمامی قله های جوتار راصعود نموده وبه نظر میرسد  تمام برنامه های فوق که آقای اسماعیل زاده اجراداشته برای اولین بار بوده است.